صنعت پتروشیمی
۲۶ مرداد
دسته‌بندی نشده

هر آنچه که باید در مورد صنعت پتروشیمی بدانید

صنایع پتروشیمی چیست؟

صنایع پتروشیمی در واقع بخشی از صنایع شیمیایی هستند که در آنها هیدروکربن های موجود در نفت و گاز از طریق فرآیندهای مختلف شیمیایی و صنعتی، به طیف گسترده‌ای از محصولات و مواد اولیه شیمیایی تبدیل می‌شوند. جالبه بدانید که واژه پتروشیمی از ترکیب دو واژه پترول(نفت) و شیمی تشکیل شده است.

تاریخچه صنعت پتروشیمی

تاریخچه صنعت پتروشیمی به اوایل قرن بیستم و هم‌زمان با گسترش صنعت نفت و پیشرفت فناوری‌های شیمیایی بر می‌گردد. با کشف روش‌های تبدیل نفت خام و گاز طبیعی به مواد شیمیایی، تولید محصولاتی مانند پلاستیک‌ها، لاستیک‌های مصنوعی، الیاف، کودهای شیمیایی و حلال‌ها به سرعت توسعه یافت و پس از جنگ جهانی دوم، رشد صنایع خودروسازی، ساختمان، بسته‌بندی و لوازم خانگی، تقاضا برای محصولات پتروشیمی را به‌طور چشمگیری افزایش داد و این صنعت را به یکی از مهم‌ترین بخش‌های اقتصاد جهانی تبدیل کرد.

بد نیست بدانید که صنعت پتروشیمی ایران نیز با احداث مجتمع پتروشیمی شیراز در اواخر دهه ۱۳۳۰ آغاز بکار کرد. این مجتمع که عملیات ساخت آن در سال ۱۳۳۸ شروع و نخستین واحدهای تولیدی آن در سال ۱۳۴۲ به بهره‌برداری رسید. امروزه ده‌ها مجتمع پتروشیمی در مناطق مختلف کشور، به‌ویژه در عسلویه، ماهشهر و مناطق ویژه اقتصادی، انواع مواد اولیه و محصولات شیمیایی را برای تأمین نیاز صنایع داخلی و صادرات به بازارهای بین‌المللی تولید می‌کنند و این صنعت یکی از مهم‌ترین منابع ارزآوری غیرنفتی کشور به شمار می‌رود.

محصولات پتروشیمی

به دلیل تنوع بسیار زیاد، محصولات پتروشیمی معمولاً بر اساس جایگاه آن‌ها در زنجیره تولید به سه گروه اصلی تقسیم می‌شوند. این دسته‌بندی علاوه بر نمایش مسیر تبدیل خوراک به محصول نهایی، شناخت بهتری از کاربرد و ارزش افزوده هر محصول در صنایع مختلف ارائه می‌دهد. در ادامه با هر یک از این گروه‌ها و مهم‌ترین محصولات آن‌ها آشنا خواهیم شد.

  1. محصولات بالادستی: محصولات پتروشیمی بر اساس جایگاه آن‌ها در زنجیره تولید، به سه دسته اصلی تقسیم می‌شوند. این تقسیم‌بندی نشان می‌دهد که هر محصول در چه مرحله‌ای از فرآیند تولید قرار دارد و چگونه به محصول نهایی تبدیل می‌شود.
  2. میان‌دستی: محصولات میان دستی از فرآوری محصولات بالادستی به دست می‌آیند و معمولاً مواد واسطه‌ای برای تولید محصولات نهایی هستند. این گروه شامل انواع مواد شیمیایی، حلال‌ها، الکل‌ها و ترکیبات آلی است که در صنایع مختلف کاربرد دارند.
  3. پایین‌دستی: محصولات پایین‌دستی آخرین حلقه زنجیره پتروشیمی هستند و به‌طور مستقیم در تولید کالاهای مصرفی و صنعتی استفاده می‌شوند. انواع پلاستیک‌ها، لاستیک‌های مصنوعی، الیاف، رنگ، چسب، بسته‌بندی و بسیاری از محصولات مورد استفاده در زندگی روزمره در این دسته قرار می‌گیرند.

لیست محصولات پتروشیمی ایران

پتروشیمی های ایران حجم بالای خوراک گازی و مایع، دسترسی به میادین بزرگ نفت و گاز، و توسعه‌ گسترده‌ مجتمع‌های تولیدی باعث شده ایران طی سال‌های اخیر به یکی از تولیدکنندگان بزرگ محصولات پایه، میانی و نهایی پتروشیمی در منطقه تبدیل شود.

محصول پتروشیمی دسته محصول برخی تولیدکنندگان در ایران کاربردهای اصلی
اتیلن (Ethylene) الفین کاویان، مارون، جم، امیرکبیر، بندر امام تولید پلی‌اتیلن، PVC، اتیلن اکسید
پروپیلن (Propylene) الفین شازند، جم، بندر امام تولید پلی‌پروپیلن و مواد شیمیایی
بوتادین الفین جم، بندر امام تولید لاستیک مصنوعی
بنزن آروماتیک نوری، بوعلی سینا، بندر امام رزین، استایرن، شوینده‌ها
تولوئن آروماتیک نوری، بوعلی سینا حلال، رنگ و مواد شیمیایی
پارازایلین (PX) آروماتیک نوری، بوعلی سینا تولید PTA و PET
ارتوزایلین آروماتیک نوری تولید انیدرید فتالیک
استایرن مونومر مواد واسطه پارس، تبریز تولید پلی‌استایرن و ABS
متانول مواد شیمیایی پایه زاگرس، فناوران، مرجان، کاوه، شیراز فرمالدهید، اسید استیک، سوخت و حلال
آمونیاک کود و مواد شیمیایی پردیس، کرمانشاه، شیراز، خراسان تولید اوره و کودهای شیمیایی
اوره کود شیمیایی پردیس، کرمانشاه، شیراز، خراسان، لردگان کود کشاورزی و رزین اوره
MEG (مونواتیلن گلایکول) گلایکول شازند، مروارید ضدیخ، پلی‌استر و PET
DEG گلایکول مروارید رزین و حلال
TEG گلایکول مروارید شیرین‌سازی گاز و جذب رطوبت
پلی‌اتیلن سبک (LDPE) پلیمر بندر امام، تبریز فیلم و بسته‌بندی
پلی‌اتیلن سنگین (HDPE) پلیمر جم، مارون، امیرکبیر، شازند لوله، مخزن، قطعات صنعتی
پلی‌اتیلن خطی (LLDPE) پلیمر امیرکبیر، مارون، جم فیلم‌های بسته‌بندی
پلی‌پروپیلن (PP) پلیمر جم، نوید زرشیمی، رجال قطعات خودرو، الیاف، بسته‌بندی
PVC پلیمر آبادان، بندر امام، اروند لوله، کابل، پروفیل
PET پلیمر تندگویان بطری، الیاف پلی‌استر
پلی‌استایرن (PS) پلیمر تبریز، پارس ظروف یکبار مصرف و لوازم خانگی
ABS پلیمر مهندسی پلیمر پادجم (در حال توسعه) قطعات خودرو و لوازم خانگی
سود کاستیک (NaOH) مواد شیمیایی اروند، آبادان کاغذ، شوینده، تصفیه آب
اسید استیک مواد شیمیایی فناوران تولید چسب، رنگ و حلال
وینیل کلراید مونومر (VCM) مواد واسطه اروند خوراک تولید PVC
لاستیک مصنوعی (SBR, BR) الاستومر بندر امام، جم تایر و قطعات لاستیکی

مراحل تولید محصولات پتروشیمی

  1. استخراج خوراک: استخراج نفت خام، گاز طبیعی یا میعانات گازی از مخازن.
  2. انتقال و آماده‌سازی خوراک: انتقال خوراک به پالایشگاه یا مجتمع پتروشیمی و حذف ناخالصی‌ها.
  3. تولید مواد پایه: تبدیل خوراک در واحدهایی مانند کراکر بخار، ریفرمینگ یا سنتز به محصولاتی مانند اتیلن، پروپیلن، بنزن، متانول و آمونیاک.
  4. تولید محصولات واسطه و نهایی: تبدیل مواد پایه به انواع پلیمرها، رزین‌ها، حلال‌ها، کودهای شیمیایی و سایر محصولات پتروشیمی.
  5. کنترل کیفیت و بسته‌بندی: انجام آزمون‌های کنترل کیفیت، بسته‌بندی و ارسال محصولات به بازار داخلی یا صادرات.

تفاوت پالایشگاه و پتروشیمی در چیست؟

اگر بخواهم ساده فرق پالایشگاه با پتروشیمی توضیح بدهم، باید بگم که پالایشگاه سوخت تولید می‌کند، اما پتروشیمی مواد اولیه مورد نیاز صنایع مختلف را می‌سازد؛ به همین دلیل این دو صنعت مکمل یکدیگر هستند و نقش مهمی در تکمیل زنجیره ارزش نفت و گاز ایفا می‌کنند ولی یکی نیستند.

تفاوت پتروشیمی و پالایشگاه در چیست؟

مواد اولیه پتروشیمی

مواد اولیه یا خوراک پتروشیمی، موادی هستند که در واحدهای پتروشیمی وارد فرآیندهای شیمیایی شده و به محصولات پتروشیمی تبدیل می شوند. جالبه بدانید که خوراک پتروشیمی‌ها به دو گروه خوراک گازی (غیرمایع) و خوراک مایع تقسیم می‌شود که هر یک ویژگی‌ها، مزایا و محصولات خاص خود را دارند.

خوراک گازی (Gas Feed)

خوراک گازی از گاز طبیعی و اجزای آن مانند متان، اتان، پروپان و بوتان تأمین می‌شود. این نوع خوراک به دلیل فراوانی ذخایر گاز طبیعی در ایران، سهم قابل توجهی در صنعت پتروشیمی کشور دارد. از خوراک گازی محصولاتی مانند متانول، آمونیاک، اوره، اتیلن و پلی‌اتیلن تولید می‌شود.

خوراک مایع (Liquid Feed)

خوراک مایع شامل نفتا، میعانات گازی، گاز مایع (LPG) و سایر برش‌های سبک نفتی است. این خوراک تنوع بیشتری در تولید محصولات ایجاد می‌کند و معمولاً در مجتمع‌های تولیدکننده آروماتیک‌ها و پلیمرهای مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرد. محصولاتی مانند بنزن، پارازایلین، پروپیلن، پلی‌پروپیلن، PVC و PET عمدتاً از خوراک مایع یا ترکیبی از خوراک مایع و گازی تولید می‌شوند.

انواع شرکت های پتروشیمی

شرکت های پتروشیمی می توانیم به شکل های مختلفی دسته بندی کنیم، اما رایجترین روش برای تقسیم بندی شرکتهای پتروشیمی، تقسیم بندی براساس خوراک آنهاست که در بالا مفصل راجبش صحبت کردیم.

  1. پتروشیمی‌های گاز پایه: از گاز طبیعی یا اجزای آن مانند متان، اتان و پروپان به عنوان خوراک استفاده می‌کنند و محصولاتی مانند متانول، آمونیاک، اوره و اتیلن تولید می‌کنند.
  2. پتروشیمی‌های نفتا پایه: خوراک اصلی این واحدها نفتا است و محصولاتی مانند اتیلن، پروپیلن، بنزن، تولوئن و زایلن را تولید می‌کنند.
  3. پتروشیمی‌های مایع پایه: از خوراک‌های مایع مانند میعانات گازی یا برش‌های نفتی استفاده کرده و مواد شیمیایی متنوعی را تولید می‌کنند.
  4. پتروشیمی‌های خوراک ترکیبی: این مجتمع‌ها از ترکیبی از گاز طبیعی و خوراک‌های مایع بهره می‌برند تا بتوانند سبد متنوع‌تری از محصولات پتروشیمی را تولید کنند.

در ادامه یک جدول از پتروشیمی های ایران براساس نوع خوراک آنها برای شما عزیزان آماده کردیم.

نام واحد صنعتی نوع خوراک
مایع غیر مایع
صنایع پتروشیمی کرمانشاه ✔
پتروشیمی شازند ✔
پتروشیمی پردیس ✔
پتروشیمی مارون ✔
پتروشیمی زاگرس ✔
شرکت پتروشیمی خراسان ✔
پتروشیمی خارک ✔
پتروشیمی آبادان ✔ ✔
پتروشیمی جم ✔ ✔
پتروشیمی شیراز ✔
پتروشیمی فناوران ✔
پتروشیمی فارابی ✔
پتروشیمی امیرکبیر ✔ ✔
پتروشیمی اصفهان ✔ ✔

ایران چه جایگاهی در صنعت پتروشیمی جهان دارد؟

کشور ما با در اختیار داشتن حدود ۱۷ درصد از ذخایر گاز طبیعی جهان و نزدیک به ۹ درصد از ذخایر نفت جهان، یکی از غنی‌ترین کشورهای جهان از نظر منابع هیدروکربنی است. این مزیت باعث شده صنعت پتروشیمی به یکی از مهم‌ترین صنایع کشور تبدیل شود. ایران از نظر ظرفیت تولید محصولات پتروشیمی، پس از عربستان سعودی دومین تولیدکننده بزرگ خاورمیانه محسوب می‌شود و در سطح جهانی نیز در میان ۱۰ کشور برتر صنعت پتروشیمی قرار دارد. ظرفیت اسمی تولید صنعت پتروشیمی ایران از ۱۰۰ میلیون تن در سال فراتر رفته و بخش مهمی از این تولیدات به بازارهای بین‌المللی صادر می‌شود.

صنعت پتروشیمی ایران در سال‌های اخیر بیش از ۴۰ درصد ارزش صادرات غیرنفتی کشور را به خود اختصاص داده‌اند. ارزش صادرات این محصولات در سال‌های اخیر حدود ۱۳ تا ۲۳ میلیارد دلار برآورد شده و مهم‌ترین بازارهای صادراتی آن چین، هند، ترکیه، عراق و کشورهای جنوب شرق آسیا هستند. در مقابل، واردات محصولات پتروشیمی ایران نسبت به صادرات بسیار محدودتر است و بیشتر شامل کاتالیست‌ها، برخی مواد شیمیایی تخصصی، افزودنی‌ها و پلیمرهای مهندسی با فناوری بالا مثل برموکول، پترو رزین و حتی ضدرویه که یک افزودنی شیمیایی پایین‌دستی بشمار می رود تا یه محصول پایه پتروشیمی.

هرچند ایران در تولید محصولات پایه مانند متانول، اوره، اتیلن و پلی اتیلن جایگاه مناسبی دارد، اما همچنان بخش قابل توجهی از صادرات آن به محصولات پایه و نیمه‌خام اختصاص دارد؛ به همین دلیل توسعه صنایع پایین‌دستی و تولید محصولات با ارزش افزوده بالاتر، باید به یکی از مهم‌ترین اهداف صنعت پتروشیمی کشور تبدیل شود.

سوالات متداول (FAQ)

از صنعت پتروشیمی برای تولید چه کالاهایی استفاده می‌شود؟

محصولات صنعت پتروشیمی در تولید هزاران کالای مصرفی و صنعتی کاربرد دارند. انواع پلاستیک، لوله و اتصالات، بطری، بسته‌بندی، قطعات خودرو، لوازم خانگی، رنگ، رزین، چسب، الیاف مصنوعی، شوینده‌ها، کودهای شیمیایی، تجهیزات پزشکی و حتی برخی داروها، تنها بخشی از محصولاتی هستند که با استفاده از مواد اولیه پتروشیمی تولید می‌شوند.

بزرگ‌ترین مجتمع‌های پتروشیمی ایران کدام‌اند؟

از مهم‌ترین و بزرگ‌ترین مجتمع‌های پتروشیمی ایران می‌توان به پتروشیمی بندر امام، نوری، جم، مارون، زاگرس، پردیس، پارس، شازند، بوعلی سینا و امیرکبیر اشاره کرد. این مجتمع‌ها در تولید محصولاتی مانند متانول، اوره، پلیمرها، الفین‌ها و آروماتیک‌ها نقش مهمی دارند و بخش قابل توجهی از صادرات پتروشیمی ایران را تأمین می‌کنند.

خوراک مایع و خوراک گازی در پتروشیمی چه تفاوتی دارند؟

تفاوت اصلی خوراک مایع و خوراک گازی در نوع ماده اولیه و محصولات تولیدی است. خوراک گازی از موادی مانند متان، اتان و پروپان تشکیل شده و بیشتر برای تولید متانول، آمونیاک، اوره و پلی‌اتیلن استفاده می‌شود. در مقابل، خوراک مایع که شامل نفتا، میعانات گازی و برش‌های نفتی است، امکان تولید محصولات متنوع‌تری مانند بنزن، پارازایلین، پروپیلن، PVC و PET را فراهم می‌کند.

صنایع پایین‌دستی پتروشیمی چه صنایعی هستند؟

صنایع پایین‌دستی پتروشیمی به واحدهایی گفته می‌شود که محصولات پایه پتروشیمی را به کالاهای نهایی یا نیمه‌نهایی تبدیل می‌کنند. صنایع تولید لوله و اتصالات، بسته‌بندی، قطعات خودرو، لوازم خانگی، رنگ و رزین، چسب، نساجی، الیاف مصنوعی، تجهیزات پزشکی، کابل و سیم، کفپوش و محصولات پلاستیکی از مهم‌ترین صنایع پایین‌دستی پتروشیمی محسوب می‌شوند و بیشترین ارزش افزوده را در زنجیره صنعت پتروشیمی ایجاد می‌کنند.

مهم‌ترین محصولات پتروشیمی کدام‌اند؟

مهم‌ترین محصولات پتروشیمی شامل اتیلن، پروپیلن، متانول، آمونیاک، اوره، بنزن، پارازایلین، پلی‌اتیلن، پلی‌پروپیلن، PVC، PET، پلی‌استایرن، اتیلن گلایکول‌ها، سود کاستیک و اسید استیک هستند. این محصولات به‌عنوان مواد اولیه در صنایع مختلف از جمله بسته‌بندی، خودروسازی، ساختمان، کشاورزی، نساجی، داروسازی و تولید لوازم خانگی کاربرد دارند.

بزرگ‌ترین پالایشگاه گاز جهان کدام است؟

پالایشگاه گاز پارس جنوبی در عسلویه، بزرگ‌ترین پالایشگاه گاز جهان به شمار می‌رود. این مجموعه با فرآورش گاز میدان مشترک پارس جنوبی، علاوه بر تأمین بخش عمده گاز مصرفی کشور، خوراک بسیاری از مجتمع‌های پتروشیمی را نیز تأمین می‌کند و نقش مهمی در صنعت انرژی ایران دارد.

بزرگ‌ترین پتروشیمی خاورمیانه کدام است؟

اگر منظور بزرگ‌ترین مجتمع پتروشیمی از نظر تنوع محصولات و ظرفیت تولید باشد، مجتمع پتروشیمی بندر امام یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین مجتمع‌های پتروشیمی خاورمیانه محسوب می‌شود. همچنین از نظر ظرفیت تولید برخی محصولات، مجتمع‌هایی مانند پتروشیمی نوری، زاگرس، جم و سابک (عربستان سعودی) نیز در میان بزرگ‌ترین مجموعه‌های منطقه قرار دارند. بنابراین پاسخ این سؤال به شاخص مورد بررسی (ظرفیت، تنوع محصولات یا ارزش تولید) بستگی دارد.

کار پتروشیمی چیست؟

کار پتروشیمی تبدیل نفت خام، گاز طبیعی و سایر هیدروکربن‌ها به مواد شیمیایی و محصولات با ارزش افزوده بالا است. در مجتمع‌های پتروشیمی، خوراک پس از انجام فرآیندهای شیمیایی به محصولاتی مانند پلیمرها، رزین‌ها، کودهای شیمیایی، حلال‌ها و مواد اولیه صنایع مختلف تبدیل می‌شود؛ محصولاتی که در تولید هزاران کالای روزمره و صنعتی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

 

 

 

 

۲۵ تیر
دسته‌بندی نشده

اینکوترمز چیست؟ | نسخه 2025 + جدول اصطلاحات

ما در سال هایی که در حوزه واردات، صادرات و مذاکره با تأمین‌کنندگان و خریداران خارجی فعالیت داشته‌ایم، بارها با قراردادهایی مواجه شده‌ایم که تنها به دلیل انتخاب نادرست یکی از اصطلاحات اینکوترمز(Incoterms)، به اختلاف، تأخیر یا هزینه‌های پیش‌بینی‌نشده منجر شده‌اند. همین تجربه به ما نشان داد که آشنایی با اینکوترمز، یک دانش تخصصی صرف نیست؛ بلکه ضرورتی برای هر فعال تجارت بین‌الملل است. به همین دلیل در این مطلب از پیلار مگ، تلاش کرده‌ایم قواعد اینکوترمز به زبانی ساده، دقیق و کاربردی توضیح دهیم و به این سوال که اینکوترمز چیست و انواع آن کدامند؟ پاسخ دهیم.

اینکوترمز چیست؟

اینکوترمز که در بعضی جاها به آن اصطلاحات بین‌المللی بازرگانی، هم می گویند، در واقع مجموعه‌ای از قوانین استاندارد است که توسط اتاق بازرگانی بین‌المللی (ICC) تدوین شده و وظایف، هزینه‌ها و مسئولیت های خریدار و فروشنده را در معاملات بین‌المللی مشخص می‌کند. به زبان ساده، اینکوترمز تعیین می‌کند هر یک از طرفین قرارداد تا چه مرحله‌ای مسئول حمل کالا، پرداخت هزینه‌ها، انجام تشریفات گمرکی و پذیرش ریسک هستند؛ موضوعی که باعث شفافیت بیشتر قراردادها و کاهش اختلافات تجاری می‌شود.

جالبه بدانید که  اینکوترمز یک مخفف از یک جمله انگلیسی است.

(Incoterms)International Commercial Terms 

کاربردهای اینکوترمز

مهمترین کاربردهای اینکوترمز عبارتند از:

  1. تعیین مسئولیت خریدار و فروشنده در هر مرحله از حمل و تحویل کالا
  2. مشخص کردن تقسیم هزینه‌ها مانند حمل‌ونقل، بیمه، بارگیری، تخلیه و تشریفات گمرکی
  3. تعیین نقطه انتقال ریسک از فروشنده به خریدار
  4. کاهش اختلافات و سوءتفاهم های تجاری از طریق استفاده از قوانین استاندارد بین‌المللی
  5. تسهیل تنظیم قراردادهای بین‌المللی و ایجاد شفافیت در معاملات
  6. کمک به انتخاب روش مناسب حمل‌ونقل و مدیریت بهتر فرآیند صادرات و واردات

مسئولیت‌ها و تعهدات اصلی در قوانین اینکوترمز

اینکوترمز مشخص می‌کند که در هر مرحله از معامله، چه مسئولیت‌هایی بر عهده خریدار و چه تعهداتی بر عهده فروشنده است. مهم‌ترین مواردی که در قوانین اینکوترمز تعیین می‌شوند عبارت‌اند از:

  1. نقطه تحویل (Point of Delivery): مشخص می‌کند فروشنده در چه مکان و مرحله‌ای کالا را به خریدار تحویل می‌دهد
  2. انتقال ریسک (Transfer of Risk): تعیین می‌کند از چه نقطه‌ای مسئولیت خسارت یا مفقود شدن کالا از فروشنده به خریدار منتقل می‌شود.
  3. هزینه‌های حمل‌ونقل (Transportation Costs): مشخص می‌کند هزینه حمل کالا تا مقصد بر عهده کدام طرف است.
  4. تشریفات صادرات و واردات (Export & Import Formalities): مسئولیت انجام امور گمرکی، اخذ مجوزها و پرداخت عوارض صادرات و واردات را تعیین می‌کند.
  5. هزینه بیمه (Insurance Costs): مشخص می‌کند تهیه بیمه بار و پرداخت هزینه آن بر عهده خریدار است یا فروشنده.
  6. بارگیری و تخلیه کالا (Loading & Unloading): تعیین می‌کند هزینه و مسئولیت بارگیری یا تخلیه کالا در مبدأ و مقصد با کدام طرف قرارداد است.

آیا استفاده از اینکوترمز باعث حذف اختلافات تجاری می‌شود؟

دقیقا اکثر شما عزیزان بعد از خواندن کاربرد و تعهداتی که در اینکوترمز هست، فکر میکنید که قواعد اینکوترمز تمام اختلافات احتمالی را از بین می‌برد ولی باید بدانید که موضوعاتی مانند کیفیت کالا، شرایط پرداخت، ضمانت نامه ها، زمان تحویل یا انتقال مالکیت باید به‌طور جداگانه در قرارداد ذکر شوند. در ادامه این مطلب بیشتر راجب محدودیت های اینکوترمز صحبت خواهیم کرد پس تا پایان این مطلب همراه ما باشید.

دسته‌بندی اینکوترمز 2020

قواعد اینکوترمز 2020 در مجموع شامل 11 اصطلاح تجاری هستند. در ادامه برای درک بهتر شما عزیزان جدول اینکوترمز 2025 را برای شما آماده کردیم.

قانون اینکوترمز نوع حمل هزینه حمل بیمه ترخیص صادرات ترخیص واردات انتقال ریسک
EXW همه روش‌ها خریدار خریدار خریدار خریدار محل فروشنده
FCA همه روش‌ها طبق توافق خریدار فروشنده خریدار تحویل به حمل‌کننده
CPT همه روش‌ها فروشنده خریدار فروشنده خریدار تحویل به حمل‌کننده
CIP همه روش‌ها فروشنده فروشنده فروشنده خریدار تحویل به حمل‌کننده
DAP همه روش‌ها فروشنده طبق توافق فروشنده خریدار محل مقصد (قبل از تخلیه)
DPU همه روش‌ها فروشنده طبق توافق فروشنده خریدار پس از تخلیه در مقصد
DDP همه روش‌ها فروشنده طبق توافق فروشنده فروشنده محل مقصد نهایی
FAS دریایی خریدار خریدار فروشنده خریدار کنار کشتی
FOB دریایی خریدار خریدار فروشنده خریدار روی عرشه کشتی
CFR دریایی فروشنده خریدار فروشنده خریدار روی عرشه کشتی
CIF دریایی فروشنده فروشنده فروشنده خریدار روی عرشه کشتی

همانطور که احتمالاً در جدول هم مشاهده کردید، این قواعد به دو دسته کلی تقسیم می‌شوند:

۱- قواعد قابل استفاده برای همه شیوه‌های حمل‌ونقل

این گروه در حمل‌ونقل زمینی، هوایی، ریلی، دریایی و حمل‌ونقل ترکیبی قابل استفاده هستند.

  • EXW (Ex Works)
  • FCA (Free Carrier)
  • CPT (Carriage Paid To)
  • CIP (Carriage and Insurance Paid To)
  • DAP (Delivered at Place)
  • DPU (Delivered at Place Unloaded)
  • DDP (Delivered Duty Paid)

قوانین صادراتی اینکوترمز

۲- قواعد مخصوص حمل‌ونقل دریایی و آبراه‌های داخلی

این اصطلاحات تنها زمانی استفاده می‌شوند که تحویل کالا از طریق کشتی یا آبراه های داخلی انجام شود.

  • FAS (Free Alongside Ship)
  • FOB (Free on Board)
  • CFR (Cost and Freight)
  • CIF (Cost, Insurance and Freight)

محدودیت‌های اینکوترمز

همان طور که در بالاتر هم اشاره کردیم، با وجود اینکه اینکوترمز به شفاف‌سازی مسئولیت‌ها، هزینه‌ها و انتقال ریسک در معاملات بین‌المللی کمک می‌کند، اما تمامی جنبه‌های یک قرارداد تجاری را پوشش نمی‌دهد. این قواعد درباره انتقال مالکیت کالا، نحوه پرداخت، شرایط دقیق بیمه یا حل اختلافات حقوقی تصمیم‌گیری نمی‌کنند و این موارد باید به‌صورت جداگانه در قرارداد بین خریدار و فروشنده مشخص شوند. همچنین در قوانین CIF و CIP اگرچه فروشنده موظف به تهیه بیمه است، اما جزئیات پوشش بیمه و شرایط آن باید به‌طور مستقل مورد توافق طرفین قرار گیرد.

نکته مهم دیگر این است که قوانین اینکوترمز همیشه بر مقررات داخلی کشورها اولویت ندارند. برای مثال، در برخی کشورها مانند هند، عوارض گمرکی بر اساس ارزش CIF کالا محاسبه می‌شود، در حالی که در آفریقای جنوبی مبنای محاسبه عوارض، ارزش FOB است. به همین دلیل، طرفین قرارداد باید علاوه بر انتخاب صحیح اینکوترمز، قوانین گمرکی و تجاری کشور مبدأ و مقصد را نیز بررسی کنند تا از بروز هزینه‌های پیش‌بینی‌نشده یا اختلافات حقوقی جلوگیری شود.

چگونگی استفاده از اینکوترمز

برای استفاده صحیح از اینکوترمز، تنها انتخاب یکی از اصطلاحات کافی نیست؛ بلکه باید نسخه اینکوترمز و محل دقیق تحویل کالا نیز در قرارداد ذکر شود. برای مثال، نوشتن FOB Bandar Abbas, Incoterms 2020 بسیار دقیق‌تر و معتبرتر از درج عبارت FOB به‌تنهایی است. همچنین انتخاب هر قانون باید با توجه به نوع کالا، روش حمل‌ونقل و توافقات خریدار و فروشنده انجام شود.
در نهایت، آشنایی با مفاهیم اینکوترمز برای تمامی فعالان حوزه واردات، صادرات و حمل‌ونقل بین‌المللی ضروری است. استفاده صحیح از این قواعد، علاوه بر شفاف‌سازی مسئولیت‌ها و کاهش اختلافات، به مدیریت بهتر هزینه‌ها و ریسک‌های تجاری کمک می‌کند و باعث می‌شود قراردادهای بین‌المللی با اطمینان و دقت بیشتری اجرا شوند.

الگوی استاندارد نوشتن اینکوترمز در قرارداد

برای جلوگیری از هرگونه ابهام، اصطلاح اینکوترمز باید همراه با محل دقیق تحویل کالا و نسخه اینکوترمز در قرارداد درج شود. فرمول استاندارد به شکل زیر است:

[قانون اینکوترمز] + [محل دقیق تحویل] + Incoterms 2020

چند مثال:

  • FCA Seller’s Warehouse, Tehran, Iran – Incoterms 2020
  • FOB Shahid Rajaee Port, Bandar Abbas, Iran – Incoterms 2020
  • DAP Buyer’s Warehouse, Muscat, Oman – Incoterms 2020

مرسوم‌ترین اینکوترمز برای واردات و صادرات در دنیا کدام است؟

پاسخ قطعی برای این سؤال وجود ندارد، زیرا انتخاب اینکوترمز به عواملی مانند نوع کالا، کشور مبدأ، تجربه خریدار، روش حمل‌ونقل و توافق طرفین بستگی دارد. با این حال، CIF، FOB، CFR و FCA از رایج‌ترین اینکوترمزهای مورد استفاده در واردات بین‌المللی هستند و هرکدام در شرایط خاص مزایای خود را دارند. در بحث صادرات هم بیشتر از EXW، FCA، FOB، CIF و DAP بیشترین استفاده می‌شود. بسیاری از شرکت‌های صادراتی تلاش می‌کنند مسئولیت خود را تا حد امکان محدود نگه دارند، در حالی که برخی دیگر برای ارائه خدمات بهتر، اینکوترمزهایی با تعهد بیشتر را انتخاب می‌کنند

بهترین اینکوترمز برای واردات کالاهای گروه شیمیایی چیست؟

انتخاب اینکوترمز مناسب به نوع ماده شیمیایی، شرایط حمل، قوانین کشور مقصد و توانایی خریدار در مدیریت حمل‌ونقل بستگی دارد. با این حال، برای بسیاری از واردات مواد شیمیایی، CFR (Cost and Freight) یکی از گزینه‌های مناسب محسوب می‌شود؛ زیرا فروشنده هزینه حمل دریایی تا بندر مقصد را پرداخت می‌کند و خریدار می‌تواند بیمه و تشریفات واردات را مطابق نیاز خود مدیریت کند. این روش معمولاً تعادل مناسبی بین هزینه، کنترل و ریسک ایجاد می‌کند.

بهترین اینکوترمز برای صادرات کالاهای گروه شیمیایی از ایران چیست؟

در بسیاری از معاملات صادراتی مواد شیمیایی از ایران، EXW (Ex Works) یکی از گزینه‌های مناسب برای فروشنده محسوب می‌شود. در این روش، فروشنده کالا را در محل خود تحویل می‌دهد و مسئولیت حمل، بیمه، صادرات و سایر مراحل بر عهده خریدار قرار می‌گیرد. این موضوع باعث کاهش ریسک و مسئولیت فروشنده، به‌ویژه در شرایط محدودیت‌های حمل‌ونقل و تحریم‌ها، می‌شود. البته در نهایت انتخاب اینکوترمز باید با توافق طرفین و شرایط هر معامله انجام شود.

آیا تحریم‌های بین‌المللی در انتخاب اینکوترمز تأثیر دارند؟

بله. تحریم‌های بانکی، بیمه‌ای و حمل‌ونقل می‌توانند انتخاب اینکوترمز را تحت تأثیر قرار دهند. در تجارت با ما ایرانی ها، بسیاری از شرکت‌ها ترجیح می‌دهند از شرایطی مانند FCA، FOB یا CPT استفاده کنند تا مسئولیت حمل، بیمه و انتخاب شرکت‌های لجستیکی را بهتر مدیریت کنند. البته باز هم تاکید می کنم، انتخاب نهایی باید با توجه به شرایط معامله، کشور مقصد و محدودیت‌های موجود انجام شود.

تفاوت FOB و CIF چیست و کدام برای تجار ایرانی مناسبتر است؟

cif vs fob

تفاوت اصلی FOB و CIF در این است که در FOB، فروشنده کالا را روی کشتی در بندر مبدأ تحویل می‌دهد و از آن پس هزینه حمل، بیمه و سایر مسئولیت‌ها بر عهده خریدار است؛ اما در CIF، فروشنده علاوه بر تحویل کالا روی کشتی، هزینه حمل دریایی و بیمه تا بندر مقصد را نیز پرداخت می‌کند، هرچند ریسک در هر دو اینکوترمز از زمان بارگیری روی کشتی به خریدار منتقل می‌شود. برای اکثر تجار و صادرکنندگان ایرانی، FOB معمولاً گزینه مناسب‌تری است؛ زیرا با توجه به محدودیت‌های ناشی از تحریم‌ها، تأمین کشتی، بیمه و پرداخت‌های بین‌المللی در قراردادهای CIF می‌تواند پیچیده‌تر و پرهزینه‌تر باشد.

صادرات گروه شیمیایی نیازمند انتخاب اینکوترمز مناسب است

در صادرات محصولاتی مانند حلال‌ها، افزودنی ها، کالاهای پتروشیمی و حتی رنگ و رزین، انتخاب اینکوترمز مناسب تأثیر مستقیمی بر هزینه حمل، مسئولیت بیمه، ترخیص کالا و مدیریت ریسک دارد. اگر برای صادرات محموله خود به عراق، ترکیه، امارات، عمان یا سایر کشورها نیاز به مشاوره دارید، کارشناسان پیلار تجارت آماده بررسی شرایط و ارائه راهکار مناسب به شما عزیزان هستند.

 

دریافت مشاوره تخصصی رایگان

پیلار تجارت چگونه در صادرات به شما کمک می کند؟

✅ انتخاب مناسب‌ترین اینکوترمز
✅ تأمین مواد اولیه شیمیایی
✅ هماهنگی حمل بین‌المللی
✅ تهیه اسناد صادراتی

 

سوالات متداول

آیا اینکوترمز مسئولیت انتقال مالکیت کالا را مشخص می‌کند؟

خیر. اینکوترمز تنها مسئولیت‌های مربوط به حمل‌ونقل، تحویل کالا، تقسیم هزینه‌ها و انتقال ریسک را مشخص می‌کند و درباره انتقال مالکیت کالا تصمیمی نمی‌گیرد. زمان انتقال مالکیت معمولاً در قرارداد خرید و فروش یا بر اساس قوانین حاکم بر قرارداد تعیین می‌شود.

آیا اینکوترمز هزینه بیمه را همیشه مشخص می‌کند؟

خیر. تنها در اینکوترمزهای CIF و CIP فروشنده موظف است بیمه حمل کالا را تهیه و هزینه آن را پرداخت کند. در سایر اینکوترمزها، تهیه بیمه الزامی نیست و مسئولیت آن بر اساس توافق طرفین یا شخصی که ریسک حمل را بر عهده دارد، تعیین می‌شود.

آیا می‌توان برای حمل هوایی از FOB استفاده کرد؟

خیر. اینکوترمز FOB فقط برای حمل دریایی و آبراه‌های داخلی طراحی شده است و برای حمل هوایی، ریلی یا جاده‌ای مناسب نیست. در این موارد معمولاً از FCA استفاده می‌شود، زیرا برای تمامی شیوه‌های حمل‌ونقل قابل استفاده است.

آیا انتخاب اشتباه اینکوترمز می‌تواند باعث افزایش هزینه واردات یا صادرات شود؟

بله. انتخاب نادرست اینکوترمز می‌تواند منجر به پرداخت هزینه‌های اضافی، تأخیر در حمل یا ترخیص کالا، بروز اختلاف بین خریدار و فروشنده و افزایش ریسک‌های تجاری شود. به همین دلیل، انتخاب اینکوترمز باید با توجه به نوع کالا، روش حمل، مقصد و شرایط قرارداد انجام شود.

تاثیر پلی وینیل الکل بر پوشش های اپوکسی
۰۶ تیر
افزودنی

تاثیر پلی وینیل الکل بر پوشش های اپوکسی

تقریبا همه ما میدانیم که پوشش‌های اپوکسی چون چسبندگی فوق‌العاده‌ای دارند و در برابر مواد شیمیایی مقاومند، یکی از محبوب‌ترین گزینه برای محافظت از فلز، بتن و سازه‌های صنعتی هستند؛  اما مشکل بزرگشان این است که بعد از خشک شدن، شکننده می‌شوند. همین شکنندگی باعث می‌شود با یک ضربه یا ارتعاش کوچک، ترک بردارند و پوشش از کار بیفتد. این قضیه خودش را بیشتر در محیط‌های صنعتی مثل خطوط لوله، مخازن یا کف کارخانه‌ها، نشان میدهد و به عبارت دیگه یک دردسر واقعیه!!!

اینجاست که پلی وینیل الکل (PVA) وارد ماجرا می‌شود. PVA در واقع یک پلیمر نرم، انعطاف‌پذیر و محلول در آب است که در چسب‌ها، صنایع نساجی و کاغذسازی کاربرد دارد. ایده این است که با مخلوط کردن مقدار کمی PVA با اپوکسی، هم انعطاف اپوکسی را بالا ببریم و هم شکنندگی آن را کم کنیم.

اما سوال اصلی که ذهن اکثر کارشناسان و تولیدکنندگان را درگیر خودش کرده این هست که آیا این ترکیب واقعاً معجزه می‌کند یا باعث می‌شود پوشش در برابر رطوبت و خوردگی ضعیف شود؟ برای پاسخ به این سوال فقط کافیست تا پایان این مطلب همراه ما باشید.

آیا ساختار شیمیایی PVA،  قابلیت اختلاط با اپوکسی دارد؟

برای پاسخ به این سوال، ما قصد داریم این مبحث را از دو منظر مورد بررسی قرار دهیم.

گروه‌های عاملی مؤثر در برهم کنش 

اتفاق خوبی که بین PVA و اپوکسی می‌افتد، به خاطر گروه‌های هیدروکسیل (-OH) روی زنجیره PVA است. این گروه‌ها می‌توانند با گروه‌های اپوکسیدی یا با هاردنرهای آمینی پیوند هیدروژنی برقرار کنند. در عمل، همین پیوندهای هیدروژنی ساده باعث می‌شوند PVA در مرحله‌ی مخلوط شدن، نسبتاً خوب در اپوکسی پراکنده شود. برای کارخانه‌های رنگ و رزین این نکته حیاتی است: اگر PVA از نوع با درجه هیدرولیز بالا مثلاً اگر  98% باشد، تعداد گروه‌های OH بیشتر است و برهمکنش بهتری با اپوکسی خواهد داشت.

چالش‌های اختلاط 

با وجود این برهمکنش خوب اولیه، مشکل اصلی اینجاست که PVA ذاتاً قطبی و آب دوست است، در حالی که اپوکسی مخصوصاً انواع معمولی bisphonol A غیرقطبی تر و آبگریز است. وقتی این دو را ساده با هم مخلوط می‌کنید، ممکن است پس از چند ساعت یا در حین پخت، فازها از هم جدا شوند. یعنی یک فاز غنی از PVA و یک فاز غنی از اپوکسی. برای یک مهندس شیمی یا مسئول تولید، این یعنی شکست فاجعه بار در خواص نهایی پوشش.

برای حل این چالش در صنعت، معمولاً از هم‌زن‌های با سرعت بالا یا حلال‌های مشترک مثل الکل‌ها استفاده می‌شود. همچنین گاهی PVA را ابتدا در آب داغ حل می‌کنند و سپس به صورت امولسیون به اپوکسی اضافه می‌کنند. فروشنده‌های مواد شیمیایی باید بدانند که افزودن بیش از 5 تا 7 درصد وزنی PVA تقریباً همیشه منجر به جدایی فاز و افت شدید کیفیت می‌شود. برای کارخانه‌های لاستیک و پلاستیک که به دنبال پوشش‌های انعطاف‌پذیر هستند، این یک نقطه‌ی هشدار مهم است.

تأثیر PVA بر فرآیند پخت اپوکسی 

وقتی PVA به اپوکسی اضافه می‌شود، مستقیماً در واکنش شیمیایی پخت شرکت نمی‌کند؛ اما به خاطر گروه‌های هیدروکسیل فراوانش، سرعت پخت را تغییر می‌دهد. در عمل، این گروه‌های OH مثل یک کاتالیزور ضعیف عمل می‌کنند و واکنش بین اپوکسی و هاردنر آمینی را کمی تسریع می‌کنند. برای یک مهندس رنگ یا مسئول خط تولید، این یعنی زمان پتانسیل (pot life) مخلوط کوتاه‌تر می‌شود و باید سریعتر کار کنند. از طرف دیگر، PVA می‌تواند مانع از پخت کامل در نواحی غنی از خودش شود. نتیجه نهایی این است: همیشه باید قبل از استفاده تجاری، منحنی پخت را با DSC چک کنید.

برای فروشنده‌ها و کارخانه‌ها، پیام کلیدی این است که PVA فقط یک پرکننده نیست؛ روی فرآیند پخت تأثیر واقعی دارد.

خواص مکانیکی پوشش هیبریدی اپوکسی/پلی وینیل الکل

افزودن PVA به اپوکسی مثل یک شمشیر دو لبه عمل می‌کند: از یک طرف انعطاف‌پذیری را بهبود می‌بخشد، از طرف دیگر سختی و مقاومت حرارتی را کاهش می‌دهد.

  1. سختی: با افزایش PVA، سختی پوشش به طور محسوسی پایین می‌آید. دلیلش این است که PVA خودش یک پلیمر نرم است و مانند یک نرم‌کننده (plasticizer) عمل می‌کند. برای پوشش‌هایی که نیاز به مقاومت در برابر خراش و سایش دارند، نباید از PVA بیشتر از ۳ تا ۵ درصد استفاده کرد.
  2. مقاومت به ضربه : اینجا نقطه قوت ترکیب است. PVA انرژی ضربه را جذب می‌کند و از انتشار ترک جلوگیری می‌نماید. برای کارخانه‌هایی که با قطعات در حال ارتعاش یا خطوط لوله سروکار دارند، افزودن PVA تا ۷ درصد می‌تواند عمر پوشش را به طور چشمگیری افزایش دهد.
  3. ازدیاد طول تا شکست: پوشش خالص اپوکسی حداکثر ۳ تا ۶ درصد کش می‌آید قبل از اینکه ترک بخورد. با افزودن PVA، این عدد می‌تواند تا ۲۰ تا ۳۰ درصد برسد. یعنی پوشش خیلی انعطاف‌پذیرتر می‌شود و می‌تواند تغییر شکل زیرلایه را بدون ترک خوردن دنبال کند.
  4. مقاومت به سایش: متأسفانه PVA در این بخش ضعیف عمل می‌کند. چون نرم است، پوشش هیبریدی زودتر از اپوکسی خالص سایش پیدا می‌کند. برای کف‌های صنعتی یا خطوط تولیدی که رفت و آمد بالاست، این یک نقطه ضعف جدی محسوب می‌شود.
  5. مدول الاستیسیته: مدول یا سفتی پوشش با اضافه شدن PVA کاهش پیدا می‌کند. یعنی پوشش نرم‌تر و انعطاف‌پذیرتر می‌شود. این ویژگی برای پوشش‌های روی زیرلایه‌های نرم مثل چوب یا برخی پلاستیک‌ها یک مزیت است، اما برای سازه‌های فلزی سنگین یک نقطه ضعف محسوب می‌شود.

چسبندگی و مقاومت به خوردگی 

اینجا بزرگترین نقطه ضعف ترکیب PVA با اپوکسی خودش را نشان می‌دهد. PVA ذاتاً آب دوست است، یعنی عاشق آب. وقتی پوشش هیبریدی در معرض رطوبت یا محیط مرطوب قرار می‌گیرد، ذرات PVA آب جذب می‌کنند و متورم می‌شوند. این تورم از داخل به لایه پوشش فشار می‌آورد و کمکم چسبندگی بین اپوکسی و زیرلایه، مثلاً فلز یا بتن را از بین می‌برد.

در نتیجه آب و اکسیژن راهی به سطح فلز پیدا می‌کنند و خوردگی شروع می‌شود. برای یک کارخانه رنگ یا یک مهندس خوردگی، این یعنی خط قرمز: اگر پوشش برای محیط خشک و داخلی است، شاید بتوان تا ۵ درصد PVA استفاده کرد؛ اما برای محیط‌های مرطوب، فضای باز یا صنایع دریایی، عملاً PVA سمّی برای پوشش اپوکسی محسوب می‌شود، مگر اینکه با اصلاحگرهای آبگریز ترکیب شود.

جمع بندی

PVA در اپوکسی مثل یک افزودنی دوست‌داشتنی اما دردسرساز است. از یک طرف، انعطاف و مقاومت به ضربه را به طرز چشمگیری بالا می‌برد و پوشش را از حالت شکننده خارج می‌کند. از طرف دیگر، سختی، مقاومت به سایش و مهم‌تر از همه چسبندگی در محیط مرطوب را قربانی می‌کند. برای یک مهندس شیمی یا مسئول فنی کارخانه رنگ، قانون کلی این است: اگر محیط خشک و نیاز به انعطاف دارید، PVA می‌تواند ناجی شما باشد؛ اگر محیط مرطوب یا نیاز به مقاومت خوردگی دارید، تا حد امکان از آن دوری کنید.

از نظر مقدار، رنج امن تا ۵ درصد وزنی است. بالاتر از ۵ درصد، جدایی فاز، افت چسبندگی و کاهش چشمگیر سختی حتمی است. برای کاربردهای خاص مثل پوشش‌های موقتی مثلاً محافظت از قطعات در حین انبارداری قبل از نصب نهایی، می‌توانید تا ۱۰ درصد هم بروید چون عمر کوتاه پوشش اجازه نمی‌دهد ضعف‌ها خودشان را نشان بدهند. همچنین برای پوشش‌های ضد خش روی سطوحی که در معرض ضربه هستند مثل بدنه ماشین‌آلات صنعتی، ترکیب ۳ تا ۵ درصد PVA به همراه یک هاردنر انعطاف‌پذیر نتیجه جالبی می‌دهد. اما برای صنایع دریایی، خطوط لوله زیرزمینی یا مخازن شیمیایی، به هیچ عنوان توصیه نمی‌شود مگر اینکه PVA اصلاح شیمیایی شده آبگریز باشد.

ویژگی بدون PVA (اپوکسی خالص) با PVA (۳-۵٪ وزنی) توصیه برای صنعت
سختی عالی متوسط تا ضعیف ❌ کاربردهای سایشی
مقاومت به ضربه ضعیف (شکننده) عالی ✅ قطعات در حال ارتعاش
انعطاف‌پذیری (ازدیاد طول) کم (۳-۶٪) خوب (۲۰-۳۰٪) ✅ پوشش روی زیرلایه‌های نرم
چسبندگی در محیط خشک عالی خوب ✅ محیط داخلی و خشک
چسبندگی در محیط مرطوب عالی ضعیف تا خیلی ضعیف ❌ محیط دریایی، خطوط لوله زیرزمینی
مقاومت به خوردگی عالی ضعیف ❌ صنایع نفت، گاز، پتروشیمی
مقاومت به سایش عالی متوسط تا ضعیف ❌ کف‌های صنعتی پر رفت‌وآمد
زمان پخت (pot life) استاندارد کمی کوتاه‌تر ⚠️ نیاز به برنامه‌ریزی دقیق‌تر
قیمت تمام شده پایه کمی بالاتر (PVA گران نیست) ✅ اگر انعطاف نیاز باشد، ارزش دارد

سوالات متداول

آیا می‌شود PVA را جایگزین هاردنر اپوکسی کرد؟
خیر. PVA نقش هاردنر را ندارد و واکنش پخت را کامل نمی‌کند. فقط به عنوان یک اصلاح‌کننده فیزیکی کنار هاردنر اصلی استفاده می‌شود.
اگر PVA بیش از حد بریزم، چه بلایی سر پوشش می‌آید؟
بالای ۷ تا ۱۰ درصد، جدایی فاز، کدر شدن پوشش، افت شدید چسبندگی و جذب آب زیاد. عملاً پوشش غیرقابل استفاده می‌شود مخصوصاً در محیط مرطوب.
آیا PVA باعث کاهش قیمت تمام شده پوشش اپوکسی می‌شود؟
بله ولی فریبنده است. PVA از اپوکسی ارزان‌تر است، اما اگر خواص نهایی مثل مقاومت به خوردگی پایین بیاید، ضرر جایگزین سود می‌شود. فقط در کاربردهای خشک و کم‌حساس صرفه اقتصادی دارد.
چه نوع PVA برای اپوکسی مناسب‌تر است؟ درجه هیدرولیز بالا یا پایین؟
درجه هیدرولیز بالا (بالای ۹۸٪) بهتر است. گروه‌های OH بیشتر = برهمکنش بهتر با اپوکسی و جدایی فاز کمتر.
آیا می‌توان PVA را با اپوکسی در حلال آبی مخلوط کرد؟
توصیه نمی‌شود. PVA در آب حل می‌شود ولی اپوکسی معمولی در آب حل نمی‌شود. نتیجه یک امولسیون ناپایدار و پوشش بی‌کیفیت. باید از حلال‌های مشترک مثل اتانول یا ایزوپروپانول کمک بگیرید.
برای کف سالن تولیدی که رفت و آمد لیفتراک دارد، PVA بزنم یا نزنم؟
نزنید. مقاومت به سایش و سختی اپوکسی خالص برای این کاربرد حیاتی است. PVA پوشش را نرم می‌کند و لیفتراک زود آن را از بین می‌برد.
آیا PVA باعث می‌شود اپوکسی ضدخش شود؟
تا حدودی بله. انعطاف بیشتر یعنی پوشش به جای ترک خوردن، ضربه را جذب می‌کند. برای خش‌های سطحی ضعیف جواب می‌دهد، اما برای خراش عمیق نه.

refrence:

  1. Kim, S., & Park, C. E. (2019). “Effect of polyvinyl alcohol on mechanical and barrier properties of epoxy coatings.” Progress in Organic Coatings, Vol. 135, pp. 408-415.
  2. Lambourne, R., & Strivens, T. A. (2018). Paint and Surface Coatings: Theory and Practice. 3rd Edition. Woodhead Publishing. 
  3. shimidox , whats resin epoxy
رسوب پیلینگ روی بید و پاکسازی با ضدرویه حلال
۱۷ خرداد
رنگ و رزین, صنایع شیمیایی, مقالات پیلار تجارت, مقالات پیلار تجارت, مقالات پیلار تجارت, مقالات پیلار تجارت, مقالات پیلار تجارت, مقالات پیلار تجارت, مقالات پیلار تجارت

ضدرویه یک راه حل تخصصی برای پودر شدن کلیشه و افزایش کیفیت چاپ

یک سوالی که ذهن اکثر کاربرها را درگیر کرده، این هست که چرا حتی تمیزکاری روزانه با وایت بنزین کافی نیست؟ واقعیت این است که وایت بنزین فقط جوهر تر و آلودگی سطحی را پاک می‌کند، اما در برابر پیلینگ مقاوم – همان لایه سخت شده از ترکیب جوهر خشک، پودر نشاسته و پرز کاغذ روی بید لاستیکی – کاملاً بی‌اثر است. این رسوبات به سطح بید چسبیده‌اند، نه اینکه فقط روی آن نشسته باشند. وایت بنزین نمی‌تواند به عمق این لایه نفوذ کند، به همین دلیل پس از چند ساعت چاپ مجدد، همان مشکل دوباره برمی‌گردد.

تفاوت کلیدی در چیست؟ وایت بنزین صرفاً یک گردگیر است، در حالی که ضدرویه حلال مایع یک حل‌کننده شیمیایی واقعی محسوب می‌شود. وایت بنزین ذرات شل را برمی‌دارد، حلال ضدرویه وارد ساختار رسوب شده و پیوندهای بین جوهر خشک، پودر و پرز را از درون متلاشی می‌کند.

در واقع حلال ضدرویه کار پاکسازی عمقی و پایدار، بدون آسیب به بید لاستیکی انجام می دهد.

ضدرویه حلال مایع دقیقاً چیست و چه فرقی با پودر ضدرویه دارد؟

ضدرویه حلال مایع یک ماده شیمیایی تخصصی بر پایه حلال‌های آروماتیک، استرها و افزودنی‌های سورفکتانت است که برای حل کردن و پاکسازی عمقی رسوبات پیلینگ (جوهر خشک شده + پودر نشاسته + پرز کاغذ) از روی بید لاستیکی و کلیشه طراحی شده است. برخلاف وایت بنزین، این ماده به لایه‌های زیرین رسوب نفوذ کرده و پیوندهای شیمیایی بین ذرات را می‌شکند.

پودر ضدرویه برای جلوگیری از چسبندگی ورق‌ها به یکدیگر هنگام خروج از دستگاه استفاده می‌شود، در حالی که ضدرویه حلال مایع برای رفتن و پاک کردن همان پودرها وقتی روی بید و کلیشه جمع شده‌اند به کار می‌رود. این دو محصول مکمل یکدیگرند، نه جایگزین.

ویژگی پودر ضدرویه ضدرویه حلال مایع
فرم فیزیکی پودر جامد (نشاسته یا پایه گیاهی) مایع شیمیایی
مکانیسم عملکرد ایجاد فاصله فیزیکی بین ورق‌ها حل کردن شیمیایی رسوبات
نحوه مصرف پاشیده شدن با نازل بین ورق‌های خروجی شستشوی دستی یا اتوماتیک روی بید و کلیشه
هدف اصلی جلوگیری از set-off و چسبندگی جوهر تر رفع پیلینگ و پودر شدگی روی بید
نتیجه نادرست مصرف بیش از حد → افزایش پیلینگ استفاده از حلال نامرغوب → تورم بید
محل اثر بین ورق‌های کاغذ (انبار خروجی) روی بید لاستیکی و کلیشه
دفعات مصرف مداوم و در حین چاپ هر ورق دوره‌ای (مثلاً هر ۳۰۰۰ برگ یا در توقف‌های برنامه‌ریزی شده)

چگونه یک حلال مایع پودر و پرز را از روی کلیشه پاک می‌کند؟

یکی از سوالات مهمی که همیشه در این زمینه مطرح است، این است که مکانیسم عملکرد، چگونه یک حلال مایع، پودر و پرز را از روی کلیشه پاک می کند.

  1. نفوذ به لایه‌های رسوب (جوهر خشک + پودر نشاسته + پرز کاغذ): مولکول‌های حلال به دلیل ساختار شیمیایی خاص، از لایه رویی عبور کرده و تا عمیق‌ترین بخش رسوب پیلینگ نفوذ می‌کنند. وایت‌بنزین فقط سطح را خیس می‌کند، اما ضدرویه حلال مایع به قلب لایه رسوب می رسد.
  2. شکستن پیوندهای سطحی بدون آسیب به بید لاستیکی: حلال پیوندهای چسبندگی بین جوهر خشک، پودر نشاسته و پرز را هدف قرار می‌دهد و آنها را از هم جدا می‌کند. رسوب به قطعات ریز و شل تبدیل می‌شود، در حالی که بید لاستیکی هیچ آسیبی نمی‌بیند (نه تورم، نه سخت شدن).
  3. خاصیت فرار متعادل (زمان تبخیر مناسب برای شستشوی عمیق): حلال استاندارد حدود ۳۰ تا ۶۰ ثانیه روی سطح می‌ماند – دقیقاً زمانی که برای حل کردن کامل رسوب کافی است – سپس بدون باقیماندن اثری تبخیر می‌شود و بیدی تمیز و خشک برای ادامه چاپ آماده می‌کند.

 

بیشتر بخوانید

مواد اولیه به کاررفته در صنعت کاغذسازی 

از کجا بفهمیم کلیشه و بید ما نیاز به ضدرویه حلال دارد؟

خب با ما در ادامه مطلب همراه شوید تا در این خصوص علت یابی کنیم. من در ادامه 5 راهکار را برای شما نوشتم.

  1. افت کیفیت نقاط ریز (هالفتون‌ها): نقاط ریز چاپی پر یا محو می‌شوند و جزئیات تصویر از بین می‌رود.
  2. ظهور خطوط طولی در جهت چاپ: خطوط ناخواسته و ممتد روی سطح چاپ دیده می‌شود که نشانه رسوب گرفتن بید است.
  3. توقف مکرر دستگاه برای تمیزکاری دستی: مجبور می‌شوید هر نیم ساعت یک بار دستگاه را متوقف کنید و بید را دستی تمیز کنید.
  4. افزایش ناگهانی ضایعات و کاغذهای خراب: درصد کاغذهای برگشتی و چاپ‌های نامرغوب به طور محسوسی بالا می‌رود.
  5. باقی ماندن اثر جوهر روی بید پس از شستشوی معمولی: پس از تمیزکاری با وایت بنزین، هنوز رد یا لایه‌ای از جوهر خشک روی بید دیده می‌شود.

روش صحیح استفاده از ضدرویه حلال مایع در چاپخانه (گام به گام)

ابتدا دستگاه را کاملاً متوقف کرده و مطمئن شوید بید لاستیکی در دسترس است. مقدار مناسبی از ضدرویه حلال را روی یک دستمال نرم و بدون پرز (یا پارچه مخصوص شستشوی بید) بریزید – نه مستقیم روی بید. سپس با حرکت یکنواخت و بدون فشار زیاد، سطح بید را از یک سمت به سمت دیگر پاک کنید. اجازه دهید حلال حدود ۳۰ ثانیه روی سطح بماند تا رسوبات حل شوند، سپس مجدداً با بخش خشک همان دستمال، بید را تمیز کرده تا اثری از حلال باقی نماند. برای رسوبات بسیار ضخیم و قدیمی، این کار را دو بار تکرار کنید. توجه کنید هرگز از حلال روی بید داغ یا در حین چرخش دستگاه استفاده نکنید و پس از اتمام، قبل از شروع مجدد چاپ، حتماً چند دور دستگاه را خشک بزنید تا حلال کاملاً تبخیر شده باشد.

سوالات متداول (FAQ)

آیا ضدرویه حلال به بید لاستیکی آسیب می‌زند؟
خیر، اگر از محصول استاندارد و مخصوص چاپ استفاده کنید. این حلال‌ها دقیقاً با فرمولاسیونی طراحی شده‌اند که بید لاستیکی را نه تورم می‌دهد و نه سفت و شکننده می‌کند. فقط حلال‌های صنعتی غیراستاندارد (مثل تینرهای نقاشی) به بید آسیب می‌زنند.
هر چند وقت یکبار باید از حلال عمقی استفاده کرد؟
بستگی به حجم کار و نوع کاغذ دارد، اما به عنوان قاعده کلی: هر ۳۰۰۰ تا ۵۰۰۰ برگ چاپ، یا هر زمان که علائم پیلینگ (افت کیفیت نقاط ریز، خطوط طولی) را دیدید. برای چاپخانه‌های پرکار، یک بار در پایان هر شیفت کاری توصیه می‌شود.
آیا می‌توانم ضدرویه حلال را جایگزین وایت‌بنزین کنم؟
خیر. این دو محصول مکمل یکدیگرند نه جایگزین. وایت‌بنزین برای تمیزکاری روزانه و سطحی جوهر تر مناسب است، ضدرویه حلال برای شستشوی عمقی و رفع رسوبات سخت. بهترین روش: استفاده روزانه از وایت‌بنزین + شستشوی عمقی دوره‌ای با حلال ضدرویه.
تفاوت ضدرویه حلال با «تمیزکننده اتوماتیک» دستگاه چیست؟
تمیزکننده اتوماتیک (Automatic Blanket Washer) همان ضدرویه حلال است، فقط درون سیستم بسته و خودکار دستگاه نصب می‌شود. تفاوت در نحوه مصرف است نه ترکیب شیمیایی. حلال دستی را خودتان با دستمال می‌زنید، حلال اتوماتیک توسط دستگاه و با پارچه رول‌شونده اسپری و جمع می‌شود.
نویسنده: بهروز زرقانی
cif vs fob
۰۹ خرداد
عمومی, عمومی, عمومی

تفاوت FOB و CIF؛ کدام یک برای شما مناسب تر است؟

اگر در حوزه واردات و صادرات مواد اولیه  فعالیت می‌کنید، حتماً می‌دانید که کوچک‌ترین اشتباه در تعیین مسئولیت حمل یا بیمه کالا می‌تواند سود ماه‌ها تلاش شما را یک شبه از بین ببرد. اینجاست که آشنایی با دو اصطلاح طلایی اینکوترمز یعنی FOB و CIF نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت حیاتی می‌شود. در این مقاله با زبانی ساده و روان یاد می‌گیرید که هر کدام از این قوانین دقیقاً چه مسئولیت‌هایی روی دوش شما به عنوان صادرکننده می‌گذارد، ریسک کدام یک برای محموله‌های شما کمتر است و چطور بدون سردرگمی، بهترین گزینه را برای قراردادهای صادراتی خود انتخاب کنید.

FOB چیست؟

طبق اینکوترمز ۲۰۲۰، اصطلاح FOB منحصراً برای حمل و نقل دریایی و آبراه‌های داخلی کاربرد دارد. بر اساس این قاعده، فروشنده (صادرکننده) کالا را بر روی کشتی تعیین‌شده توسط خریدار، در بندر مبدأ توافقی، تحویل می‌دهد. تمام هزینه‌های مرتبط با حمل داخلی، تشریفات گمرکی صادراتی و بارگیری کالا روی کشتی بر عهده فروشنده است. نقطه انتقال ریسک از فروشنده به خریدار، لحظه قرارگیری کالا روی عرشه کشتی در بندر مبدأ می‌باشد. از آن نقطه به بعد، خریدار مسئول تمامی هزینه‌های حمل اصلی (کرایه کشتی)، بیمه، تشریفات گمرکی واردات و حمل داخلی تا مقصد نهایی بوده و هرگونه خسارت یا تلف شدن کالا در مسیر، به عهده خریدار است.

CIF چیست؟

اصطلاح CIF نیز مانند FOB، صرفاً برای حمل و نقل دریایی و آبراه‌های داخلی تعریف شده است. بر این اساس، فروشنده (صادرکننده) ضمن انجام تمام تعهدات خود در قالب FOB (تحویل کالا روی کشتی در بندر مبدأ)، موظف است هزینه حمل اصلی (کرایه کشتی تا بندر مقصد) را نیز تقبل نماید. علاوه بر این، فروشنده ملزم به انعقاد قرارداد بیمه حمل و نقل به نفع خریدار و پرداخت حق بیمه آن می‌باشد. اگرچه فروشنده هزینه حمل و بیمه را می‌پردازد، اما نکته حائز اهمیت آن است که نقطه انتقال ریسک هیچ تفاوتی با FOB نداشته و همچنان در بندر مبدأ و لحظه بارگیری کالا روی کشتی رخ می‌دهد. لذا در صورت وقوع خسارت یا تلف شدن کالا در حین حمل، خریدار باید مستقیماً از شرکت بیمه مطالبه خسارت نماید.

معیار مقایسه FOB (Free On Board) CIF (Cost, Insurance and Freight)
معنی کامل تحویل روی کشتی در بندر مبدأ هزینه، بیمه و کرایه تا بندر مقصد
هزینه حمل دریایی (کرایه کشتی) بر عهده خریدار بر عهده فروشنده (صادرکننده)
هزینه بیمه حمل بر عهده خریدار بر عهده فروشنده (صادرکننده)
هزینه حمل داخلی تا بندر مبدأ بر عهده فروشنده بر عهده فروشنده
هزینه تشریفات گمرکی صادرات بر عهده فروشنده بر عهده فروشنده
نقطه انتقال ریسک (خسارت کالا) لحظه بارگیری روی کشتی در بندر مبدأ لحظه بارگیری روی کشتی در بندر مبدأ (مشابه FOB)
مسئولیت تهیه بیمه‌نامه برای خریدار ندارد (خریدار خود اقدام می‌کند) دارد (فروشنده بیمه را می‌خرد)
کنترل خریدار بر انتخاب شرکت کشتیرانی کامل (خریدار کشتی را انتخاب می‌کند) ندارد (فروشنده انتخاب می‌کند)
مناسب برای خریدارانی که توانایی ترتیب حمل دارند واردکنندگانی که تجربه کمتری در حمل دارند
سطح مسئولیت فروشنده متوسط (پایان کار در بندر مبدأ) بالا (باید حمل و بیمه بین‌المللی ترتیب دهد)

کدام یک برای صادرکننده ایرانی ریسک کمتری دارد؟

برای صادرکننده ایرانی، FOB ریسک کمتری دارد. دلیل اصلی آن است که در FOB، مسئولیت صادرکننده در بندر مبدأ برای مثال بندرعباس و لحظه بارگیری کالا روی کشتی پایان می‌یابد. صادرکننده نیازی به پیدا کردن شرکت کشتیرانی بین‌المللی، چانه‌زنی برای کرایه، یا انعقاد قرارداد بیمه با شرکت‌های خارجی ندارد. با توجه به تحریم‌های بانکی و حمل ونقل علیه ایران، ترتیب دادن حمل CIF می‌تواند بسیار دشوار، پرهزینه و گاهی غیرممکن باشد. در FOB، خریدار خارجی خودش مسئول پیدا کردن کشتی، بیمه و پیگیری مسیر است و صادرکننده فقط کالا را تا روی کشتی می‌رساند. به همین دلیل، اکثر صادرکنندگان حرفه‌ای ایران ترجیح می‌دهند قراردادهای خود را بر مبنای FOB منعقد کنند.

اشتباهات رایج در انتخاب FOB و CIF

  1. بسیاری از صادرکنندگان تازه‌کار تصور می‌کنند در CIF چون فروشنده هزینه بیمه را پرداخت می‌کند، پس مسئولیت خسارت کالا در طول مسیر هم با اوست. این باور کاملاً غلط است. در هر دو ترم FOB و CIF، نقطه انتقال ریسک دقیقاً یکسان است: لحظه بارگیری کالا روی کشتی در بندر مبدأ. اگر کالا وسط دریا غرق شود، خریدار باید از بیمه‌گر مطالبه خسارت کند، نه فروشنده. فروشنده صرفاً بیمه را به نفع خریدار خریده، اما مسئولیتی در قبال خسارت ندارد.
  2. برخی صادرکنندگان بدون بررسی توانایی‌های خود، پیشنهاد CIF می‌دهند و بعداً متوجه می‌شوند که نمی‌توانند کرایه کشتی بگیرند یا بیمه بین‌المللی تأمین کنند. این اشتباه به خصوص در شرایط تحریم می‌تواند قرارداد را لغو و خسارت‌های سنگینی به همراه داشته باشد. توصیه می‌شود هرگز در قرارداد CIF نبندید مگر اینکه از قبل با یک شرکت کشتیرانی معتبر و یک بیمه‌گر بین‌المللی هماهنگی کامل داشته باشید. در غیر این صورت، همیشه روی FOB اصرار کنید.
  3.  برای محموله‌های کانتینری، معمولاً FCA گزینه مناسب‌تری از FOB است. دلیلش هم این است که در حمل کانتینری، تحویل کالا معمولاً در ترمینال یا محوطه کانتینر به شرکت حمل‌ونقل انجام می‌شود، نه لزوماً روی عرشه کشتی. در این شرایط، فروشنده عملاً کنترلی روی عملیات بارگیری روی کشتی ندارد.

اینکوترمز چیست؟

خب حالا که با تفاوت FOB و CIF آشنا شدید، اجازه بدهید توضیح بدهم اینکومتر چیست؟ اینکوترمز (Incoterms) مجموعه ای از ۱۱ قانون بین المللی است که مشخص میکند هزینه ها و مسئولیت ریسک کالا بین صادرکننده و واردکننده با کیست مثلاً کی باید بیمه بخرد یا کرایه کشتی را بدهد. این قوانین چون جلوی دعواهای حقوقی را میگیرند؛ برای صادرات حیاتی هستند  مثلاً اگر کالا وسط دریا غرق شود، اینکوترمز مشخص میکند که ضرر با فروشنده است یا خریدار، بدون اینکه نیاز به توافق جداگانه‌ای  باشد.

گفتیم اینکومتر از 11 قانون تشکیل شده و در واقع این قوانین در 4 دسته قرار می گیرد.

گروه E

شامل یک قانون با نام exw هست: فروشنده کالا را دم در کارخانه اش تحویل می‌دهد. خریدار باید خودش بیاید، بار بزند، گمرک مبدأ را انجام دهد و همه کارها را خودش انجام دهد.

گروه F

گروه F شامل سه قانون :

  1. FCA : تحویل به حمل‌کننده اصلی در محل مورد توافق
  2. FAS : تحویل کنار کشتی در بندر مبدأ
  3. FOB : تحویل روی کشتی در بندر مبدأ

گروه C

گروه C شامل 4 قانون:

  1. CFR : هزینه و کرایه
  2. CIF : هزینه، بیمه و کرایه.
  3. CPT : حمل پرداخت شده تا مقصد
  4. CIP : حمل و بیمه پرداخت شده تا مقصد

گروه D

گروه D شامل 3 قانون:

  1. DPU: تحویل در محل مشخص و تخلیه شده
  2. DAP: تحویل در محل مشخص
  3. DDP: تحویل با حقوق ورودی پرداخت شده
مقایسه عملکرد انواع رزین در فرمولاسیون چسب‌های حساس به فشار
۰۵ خرداد
دسته‌بندی نشده

مقایسه عملکرد انواع رزین در فرمولاسیون چسب‌های حساس به فشار

همان طور که احتمالاً میدانید، به چسبی که بدون نیاز به حرارت، آب یا حلال در دمای اتاق و فقط با فشار انگشت می‌چسبد، چسب تحت فشار می گویند. امروز قصد داریم، در این مطلب از پیلار مگ به بررسی نقش رزین در چسب های تحت فشار بپردازیم.

در واقع رزین کمک کند چسب به سطوح مختلف بچسبد، و بدون رزین، ماده پایه مثلاً لاستیک خیلی سفت و بدون چسبندگی اولیه می‌شود. در واقع ما دو دسته رزین داریم:

  1. رزین‌های طبیعی: مثل کالیفون (گام رزین) که از درخت کاج گرفته می‌شود، چسبندگی اولیه عالی دارد اما در برابر حرارت و نور زرد و شکننده می‌شود.
  2. رزین‌های نفتی (پترورزین) از نفت خام ساخته می‌شوند، پایداری خیلی بهتری دارند و برای کاربردهای طولانی‌مدت مناسب‌ترند، اما تجدیدناپذیر هستند. در اینجا می توانیم به پترو رزین c5 و پترو رزین c9 اشاره کنیم.

جالبه بدانید، امروزه در بسیاری از چسب‌های PSA این دو را با هم ترکیب می‌کنند تا هم چسبندگی خوب باشد و هم پایداری.

کالیفون (گام رزین)

کالیفون یک نوع رزین جامد است که اغلب از درختان کاج و گیاهان مخروطی استخراج می‌شود. این رزین در فرآیند تولید، ابتدا از شیره گیاهان تهیه می‌شود و سپس تحت حرارت قرار می‌گیرد تا ترپن از آن تبخیر شود و گام روزین به دست آید. به دلیل ویژگی‌های چندمنظوره‌اش در محصولات آرایشی، پاک‌کننده، و حتی راکت‌های تنیس مورد استفاده قرار می‌گیرد.

پترو رزین

پترو رزین یک نوع رزین مصنوعی است که از نفت خام به دست می‌آید. طی فرآیند پلیمریزاسیون، مواد اولیه نفتی (مانند ترکیبات C5 یا C9) به رزین زرد یا کهربایی تبدیل می‌شوند. پترو رزین در مقابل حرارت، نور و اکسیژن پایداری بالایی دارد، زرد نمی‌شود .

تفاوت پترو رزین C5 با پترو رزین C9 در چیست؟

تفاوت اصلی و اساسی بین رزین‌های C5 و C9 در تعداد اتم‌های کربن موجود در ساختار آنها است. رزین در دو نمونه پنج کربنه و نه کربنه موجود است، که این تفاوت تنوع رنگ در این دو نوع رزین ایجاد می‌کند. علاوه بر این مورد، تفاوت‌های مهم دیگری نیز دارند که می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

  1. ویسکوزیته ذوب: رزین C9 دارای ویسکوزیته ذوب بیشتری نسبت به C5 است.
  2. طیف رنگی: رزین C9 دارای طیف رنگی گسترده‌تری نسبت به C5 می‌باشد.
  3. نقطه نرم شدن: نقطه نرم شدن رزین C9 در حدود 100 تا 150 درجه سانتی‌گراد است.
  4. کاربردهای مختلف: رزین‌های C9 عمدتاً برای تولید رنگ و پوشش ضد خوردگی استفاده می‌شوند. در حالی که رزین‌های C5 به دلیل چسبندگی بالا، قابلیت ترکیب با دیگر هیدروکربن‌ها را به راحتی دارند و در ترکیبات چسب‌سازی و محصولات مشابه به کار می‌روند.
ویژگی کالیفون (گام رزین طبیعی) پترو رزین (نفتی مصنوعی)
منبع صمغ درخت کاج (تجدیدپذیر) نفت خام (تجدیدناپذیر)
چسبندگی اولیه (Tack) عالی متوسط تا خوب
مقاومت برشی (Shear) ضعیف خوب تا عالی
پایداری در برابر نور و حرارت ضعیف (زرد می‌شود) عالی (پایدار)
هزینه متوسط تا بالا پایین تا متوسط
کاربرد رایج نوارچسب طبی، برچسب موقت نوار بسته‌بندی، پوشک، برچسب خودرو

آیا امکان استفاده از ترکیب هر دو ماده برای بهینه سازی بیشتر هست؟

بله، در عمل، بیشتر چسب‌های صنعتی PSA از ترکیب کالیفون و پترو رزین استفاده می‌کنند تا هم چسبندگی اولیه خوب باشد و هم پایداری و هزینه مناسب، مثلا یکی از بیشترین فرمول هایی که استفاده می شود ترکیب 70 به 30 است که در آن ۷۰٪ پترو رزین C5 نوع آلیفاتیک غیرهیدروژنه و 30% کالیفون استفاده میشود.

خروجی این فرمول چسبندگی خوب (نزدیک به کالیفون خالص)، مقاومت برشی متوسط (بهتر از کالیفون) و پایداری اکسیداسیون متوسط (بهتر از کالیفون اما بدتر از پترورزین) با هزینه کمتر از کالیفون خالص می‌دهد.

نکته عملی: بهتر است از نسبت ۵۰-۵۰ شروع کنید و بسته به نیاز، مقدار کالیفون را کم یا زیاد کنید.

جمع بندی

برای انتخاب نوع رزین در چسب حساس به فشار، اگر چسبندگی اولیه بالا و منابع تجدیدپذیر اولویت دارد، کالیفون گزینه مناسبی است اما باید در برابر حرارت و نور احتیاط کرد. اگر پایداری طولانی‌مدت و مقاومت برشی بالا نیاز است، پترو رزین مخصوصاً انواع هیدروژنه بهترین انتخاب می‌باشد. همچنین برای کاهش هزینه در کاربردهای کوتاه‌مدت، پترو رزین غیرهیدروژنه پیشنهاد می‌شود.

نویسنده: بهروز زرقانی

نمایشگاه بین‌المللی رنگ، رزین، پوشش‌های صنعتی، مواد کامپوزیت و صنعت آبکاری
۰۲ آذر
عمومی

نمایشگاه بین المللی رنگ، رزین و موادشیمیایی

بیست و پنجمین نمایشگاه بین‌المللی رنگ، رزین، پوشش‌های صنعتی، مواد کامپوزیت و صنعت آبکاری

نمایشگاه IPCC ایران یک رویداد تخصصی است که از اوایل دهه ۱۳۸۰ شکل گرفته و به مرور به مهم‌ترین گردهمایی فعالان صنعت رنگ، رزین، چسب، پوشش‌ها و مواد شیمیایی تبدیل شده است. این نمایشگاه با هدف ایجاد ارتباط بین تولیدکنندگان داخلی، واردکنندگان، شرکت‌های دانش‌بنیان و تأمین‌کنندگان خارجی برگزار می‌شود و هر سال هزاران متخصص و فعال صنعتی برای معرفی محصولات جدید، ایجاد همکاری‌های تجاری و بررسی روندهای به‌روز این صنعت در آن شرکت می‌کنند. IPCC در حال حاضر یکی از رویدادهای معتبر منطقه در حوزه مواد شیمیایی و پوشش‌ها محسوب می‌شود.

حوزه‌های فعالیت این نمایشگاه بسیار گسترده است و از انواع رزین‌ها، مواد اولیه رنگ، افزودنی‌های شیمیایی، چسب‌ها و پوشش‌ها گرفته تا دستگاه‌های تولید، تجهیزات آزمایشگاهی، بسته‌بندی صنعتی و خدمات فنی و مهندسی را شامل می‌شود. در هر دوره از IPCC، شرکت‌های تولیدی بزرگ، واردکنندگان مواد شیمیایی، صنایع بسته‌بندی، شرکت‌های تأمین مواد اولیه، کارخانه‌های رنگ‌سازی، تولیدکنندگان رزین و حتی مجموعه‌های فعال در بخش تحقیق و توسعه حضور دارند. حضور این مجموعه‌ها باعث شده IPCC به یک نقطه اتصال مهم برای آشنایی با برندهای معتبر، محصولات جدید و فرصت‌های همکاری تبدیل شود.

زمان و محل برگزاری نمایشگاه IPCC امسال

نمایشگاه IPCC طبق روال هر ساله در نیمه دوم آذرماه برگزار می‌شود و امسال نیز از ۱۲ تا ۱۶ آذر در محل دائمی نمایشگاه‌های بین‌المللی تهران واقع در خیابان سئول میزبان فعالان صنعت رنگ، رزین و مواد شیمیایی خواهد بود. این بازه زمانی معمولاً بهترین زمان برای حضور شرکت‌ها و بازدیدکنندگان است، چون بسیاری از مجموعه‌های صنعتی در پایان سال برنامه‌ریزی خرید و تأمین مواد اولیه خود را انجام می‌دهند و IPCC فرصتی عالی برای انتخاب تأمین‌کنندگان معتبر فراهم می‌کند.

بیست و پنجمین نمایشگاه بین‌المللی رنگ، رزین، پوشش‌های صنعتی، مواد کامپوزیت و صنعت آبکاری

ساعات بازدید نمایشگاه نیز مانند دوره‌های گذشته از ۹ صبح تا ۱۶ عصر تعیین شده است. علاقه‌مندان، تولیدکنندگان، تأمین‌کنندگان و فعالان صنعتی می‌توانند در این ساعات از غرفه‌ها بازدید کرده و با جدیدترین محصولات و خدمات صنایع رنگ، رزین، چسب و مواد شیمیایی آشنا شوند.

حضور شرکت پیلار تجارت در نمایشگاه IPCC2025

شرکت پیلار تجارت که یکی از مجموعه‌های فعال و باسابقه در حوزه واردات، تأمین و صادرات مواد اولیه شیمیایی است، پس از چند سال فاصله دوباره در نمایشگاه تخصصی IPCC2025 حضور پیدا می‌کند. پیلار تجارت بیش از یک دهه سابقه حضور در این رویداد را دارد و امسال نیز با هدف ارتباط نزدیک‌تر با تولیدکنندگان، معرفی محصولات جدید و ارائه راهکارهای تخصصی تأمین مواد اولیه در این نمایشگاه شرکت کرده است. این حضور فرصتی است تا فعالان صنعت از نزدیک با توانمندی‌های شرکت و خدمات گسترده آن آشنا شوند.

در این دوره از نمایشگاه، پیلار تجارت در سالن ۸ و غرفه ۸۰۶ میزبان بازدیدکنندگان خواهد بود. از تمامی تولیدکنندگان، مشتریان قدیمی، همکاران صنعتی و علاقه‌مندان دعوت می‌کنیم تا در این بازه پنج‌روزه از غرفه پیلار تجارت بازدید کنند و ضمن گفت‌وگو با تیم فنی و تجاری شرکت، از نزدیک با محصولات و راهکارهای جدید مجموعه آشنا شوند. حضور شما باعث دلگرمی ماست.

 

پیلار تجارت در نمایشگاه رنگ و رزین 2025

 

بیست و ششمین نمایشگاه بین المللی رنگ و رزین

بزودی بیست و ششمین نمایشگاه بین المملی منتظر شما هستیم.

تفاوت پتروشیمی و پالایشگاه در چیست؟
۱۹ مهر
صنایع شیمیایی, مقالات پیلار تجارت

دو غول صنعتی که همیشه اشتباه گرفته می‌شوند

آیا تا به حال از براتون سوال شده که تفاوت بین پالایشگاه و پتروشیمی چیست؟ آیا می‌دانید هر کدام چه محصولاتی تولید می‌کنند و کدام یک برای اقتصاد کشور اهمیت بیشتری دارد؟ خب امروز در پیلار مگ قصد داریم به بررسی و معرفی دو غول صنعتی که همیشه اشتباه گرفته می‌شوند، یعنی پالایشگاه ها و پتروشیمی ها صحبت کنیم و یکبار برای همیشه به این سوال مهم که تفاوت پتروشیمی و پالایشگاه در چیست؟ پاسخ بدهیم، پس با ما تا انتهای این مطلب همراه باشید.

پالایشگاه چیست؟

پالایشگاه(Refinery) جایی است که نفت خام یا گاز طبیعی را می‌گیرد و آن را به مواد مفید و قابل استفاده تبدیل می‌کند. نفت خام زمانی که استخراج می‌شود، سنگین، چسبناک و برای مصرف مستقیم بی مصرف است و در واقع کار پالایشگاه این است که این ترکیب پیچیده را جدا، تصفیه و تبدیل کند تا از دل آن سوخت‌ها و محصولات مفید بیرون بیاید.

پالایشگاه چیست؟

فرآیند پالایش چگونه انجام می‌شود؟

در یک پالایشگاه، نفت خام وارد مجموعه‌ای از واحدهای عملیاتی می‌شود که مهم‌ترین مراحل آن عبارت‌اند از:

  1. تقطیر (Distillation): نفت خام در برج‌های بلندی به نام «برج تقطیر» حرارت داده می‌شود تا بر اساس نقطه جوش، به بخش‌های مختلفی مثل گاز، بنزین، نفت سفید، گازوئیل و نفت کوره تقسیم شود.
  2. تبدیل یا شکستن مولکولی (Cracking): مولکول‌های سنگین‌تر (مثل نفت‌گاز) به مولکول‌های سبک‌تر و با ارزش‌تر (مثل بنزین یا گاز مایع) شکسته می‌شوند.
  3. تصفیه (Purification): ناخالصی‌ها و ترکیبات گوگردی از سوخت جدا می‌شوند تا آلودگی و خوردگی کاهش یابد.
  4. بلندینگ (Blending): در این مرحله، محصولات مختلف با نسبت‌های مشخص ترکیب می‌شوند تا به کیفیت مطلوب برای استفاده در خودرو یا صنایع برسند.

خب حالا شاید برای شما سوال پیش بیاد که پالایشگاه ها چه محصولاتی را تولید می‌کنند؟ بیایید تا به این سوال پاسخ بدهیم.

محصولات اصلی پالایشگاه

پالایشگاه‌ها معمولاً این مواد را تولید می‌کنند:

  • بنزین موتور (Gasoline)
  • نفت گاز یا گازوئیل (Diesel)
  • نفت سفید (Kerosene)
  • نفت کوره (Fuel oil)
  • گاز مایع (LPG)
  • نفتا (Naphtha) – که خوراک اصلی بسیاری از واحدهای پتروشیمی است
  • قیر (Bitumen) 
  • و سایر مواد سنگین …

نقش پالایشگاه در صنعت و زندگی روزمره ما چیست؟

احتمالاً الان اکثر شما به راحتی می‌توانید به این سوال پاسخ بدهید. ساده بخواهم بگم بدون پالایشگاه، هیچ‌کدام از سوخت‌هایی که در حمل‌ونقل، گرمایش یا تولید برق استفاده می‌کنیم، وجود نداشتند و در واقع پالایشگاه‌ها قلب تپنده صنعت انرژی هستند. آن‌ها نفت خام را به محصولات قابل مصرف تبدیل می‌کنند تا سوخت ماشین‌ها، هواپیماها، نیروگاه‌ها و حتی مواد اولیه کارخانه‌های شیمیایی تأمین شود.

خب حالا که با پالایشگاه ها بخوبی آشنا شدید، بیایید تا به بررسی پتروشیمی ها بپردازیم.

پتروشیمی چیست؟

پتروشیمی (Petrochemical Industry) بخشی از صنایع شیمیایی است که با استفاده از نفت، گاز طبیعی یا محصولات پالایشگاه ها، مواد شیمیایی و ترکیباتی تولید می‌کند که پایه‌ی اصلی هزاران محصول در زندگی روزمره ما هستند. در واقع اگر پالایشگاه را قلب صنعت انرژی بدانیم، پتروشیمی مغز صنایع شیمیایی است  یعنی جایی که مواد ساده‌ی نفتی به مواد شیمیایی با ارزش افزوده بالا تبدیل می‌شوند.

نگاهی به صنعت پتروشیمی

خوراک یا ماده اولیه در پتروشیمی

پتروشیمی‌ها معمولاً خوراک خود را از پالایشگاه‌ها یا از گاز طبیعی می‌گیرند و مهم‌ترین خوراک‌ها عبارت‌اند از:

  1. اتان، متان، پروپان و بوتان (از گاز طبیعی)
  2. نفتا (از پالایشگاه)
  3. گازوئیل سبک یا LPG

این مواد در واحدهای مختلف پتروشیمی به ترکیبات ساده‌تری مثل اتیلن، پروپیلن، بنزن، تولوئن و زایلن‌ها تبدیل می‌شوند که به آن‌ها محصولات پایه پتروشیمی گفته می‌شود. از همین ترکیبات، مواد ارزشمندی مانند پلی وینیل الکل، ایزوپروپیل الکل، استون، پترو رزین، سیکلوهگزانون، دزمادور و پارافین کلره تولید می‌شوند که در صنایع رنگ، رزین و پوشش‌های صنعتی کاربرد فراوان دارند.

فرایند تولید در پتروشیمی چگونه است؟

در پتروشیمی، بر خلاف پالایشگاه که فقط جداسازی انجام می‌شود، واکنش‌های شیمیایی اتفاق می‌افتد تا ساختار مولکول‌ها تغییر کند.

  1. شکستن مولکولی (Cracking): مثلاً در واحد کراکر، مولکول‌های سنگین نفتا یا اتان در دمای بالا شکسته می‌شوند تا اتیلن و پروپیلن تولید شود.
  2. سنتز (Synthesis): ترکیبات ساده مثل اتیلن با دیگر مواد واکنش داده و ترکیبات جدیدی می‌سازند (مثلاً از اتیلن، اتیلن‌اکسید و سپس اتیلن‌گلایکول ساخته می‌شود).
  3. پلیمریزاسیون (Polymerization): در این مرحله، مولکول‌های کوچک (مانند اتیلن یا پروپیلن) به زنجیره‌های بلندتری تبدیل می‌شوند و پلیمرها را می‌سازند.

محصولات پتروشیمی چیست؟

پتروشیمی‌ها محصولات متنوعی تولید می‌کنند که در زندگی روزمره ما حضور دائمی دارند.

  • پلیمرها و پلاستیک‌ها: پلی‌اتیلن، پلی‌پروپیلن، PVC، پلی‌استایرن، پلی وینیل الکل (PVA)، پترو رزین
  • فیبرها و لاستیک‌ها: نایلون، پلی‌استر، لاستیک مصنوعی، گام رزین یا کالیفون
  • مواد شیمیایی صنعتی: متانول، اتیلن گلایکول، آمونیاک، اسید استیک، ایزوپروپیل الکل، استون، سیکلوهگزانون، برموکول، دزمادور، پارافین کلره، متیلن کلراید
  • رزین‌ها، شوینده‌ها و رنگ‌ها: رزین‌ها، شوینده‌ها و رنگ‌ها، ضد رویه، اروزیل فسیل
  • کودهای شیمیایی: کود اوره، نیترات‌ها، فسفات‌ها

به‌طور خلاصه، تقریباً هر چیزی که در اطراف‌مان می‌بینیم از بطری آب معدنی گرفته تا قطعات خودرو و حتی لباسی که میپوشید، به نوعی از مواد پتروشیمی ساخته شده است.

مسیر تبدیل نفت خام به محصولات نهایی

نفت خام به‌تنهایی قابل استفاده در صنایع یا زندگی روزمره نیست. همان طور که گفتیم، ابتدا وارد پالایشگاه می‌شود تا با فرآیندهایی مانند تقطیر و کراکینگ، به محصولات میان‌دستی مثل نفتا، گاز مایع، گازوئیل سبک و سنگین تبدیل شود. از میان این محصولات، نفتا و گازها خوراک اصلی واحدهای پتروشیمی هستند. در پتروشیمی‌ها، این مواد با واکنش‌های شیمیایی و سنتز مولکولی به محصولات پایه‌ای مثل اتیلن، پروپیلن، بنزن و تولوئن تبدیل می‌شوند.

این محصولات پایه، سپس در مراحل پایین‌دستی به مواد با ارزش افزوده بالا مانند پلاستیک‌ها، پلیمرها، رزین‌ها، حلال‌ها و الکل‌ها تبدیل می‌شوند. به‌عنوان مثال:

  • نفت خام ← نفتا ← اتیلن ← پلی‌اتیلن
  • پروپیلن ← ایزوپروپیل الکل یا استون
  • بنزن ← سیکلوهگزانون یا دزمادور

تفاوت پالایشگاه ها با پتروشیمی ها در چیست؟

بالاخره به جمع بندی این مطلب رسیدیم، در واقع تفاوت اصلی پتروشیمی ها با پالایشگاه ها در تمرکز پالایشگاه ها بر روی تولید سوخت است و در آنجا ترکیبات نفت را به کمک حرارت تجزیه می کنند و سوخت موشک، بنزین، دیزل و نفت سفید را تولید می کنند. اما تمرکز اصلی پتروشیمی ها برای ایجاد مواد اولیه شیمیایی مورد استفاده برای تولید محصولات صنعتی و مصرفی است. بد نیست که برای درک بهتر به این جدول که برای شما آماده کردیم هم یه نگاهی بیاندازید.

ویژگی پالایشگاه پتروشیمی
ماده اولیه نفت خام گاز طبیعی یا فرآورده‌های پالایشگاه
نوع فرآیند جداسازی و تصفیه واکنش‌های شیمیایی و سنتز
هدف اصلی تولید سوخت تولید مواد اولیه صنایع شیمیایی
محصولات بنزین، گازوئیل، نفت سفید، نفتا، گاز مایع، قیر پلاستیک‌ها، پلیمرها، رزین‌ها، حلال‌ها، کودها، الکل‌ها
ارزش افزوده متوسط بسیار بالا

نقش پالایشگاه‌ها و پتروشیمی‌ها در اقتصاد کشور

پالایشگاه‌ها و پتروشیمی‌ها نقش بسیار مهمی در اقتصاد کشور دارند و تأثیرشان تنها محدود به تولید سوخت یا مواد شیمیایی نیست. این صنایع با ایجاد اشتغال مستقیم و غیرمستقیم در کارخانه‌ها، آزمایشگاه‌ها و خدمات جانبی، بخش بزرگی از نیروی کار متخصص و ماهر را جذب می‌کنند و به رشد اقتصادی کمک می‌کنند. علاوه بر این، بسیاری از محصولات پتروشیمی و فرآورده‌های پالایشگاهی به خارج از کشور صادر می‌شوند و ارزآوری قابل توجهی برای اقتصاد کشور فراهم می‌کنند. تبدیل نفت خام و گاز طبیعی به محصولات نهایی با ارزش افزوده بالا، امکان صادرات محصولاتی پردازش‌شده به جای خام را فراهم می‌کند و نقش مؤثری در توسعه صنعتی و اقتصادی ایران ایفا می‌کند.

آینده پالایشگاه‌ها و پتروشیمی‌ها

جهان در حال تغییر است و صنایع نفت و گاز نیز به تدریج از تولید صرف سوخت‌های فسیلی به سمت تولید مواد شیمیایی و محصولات با ارزش افزوده بالا حرکت می‌کنند. فناوری‌های نوین، مانند فرآیندهای کاتالیزوری پیشرفته و هوش مصنوعی در بهینه‌سازی تولید، بهره‌وری را افزایش می‌دهند و ضایعات را کاهش می‌دهند، در حالی که استفاده از انرژی‌های نو و پاک به کاهش اثرات زیست‌محیطی کمک می‌کند. در چنین شرایطی، پالایشگاه‌ها و پتروشیمی‌ها با همکاری یکدیگر می‌توانند محصولات متنوع‌تر و با کیفیت بالاتر تولید کنند و اقتصاد کشور را به سمت رشد پایدار و صنعتی با ارزش افزوده بالا هدایت کنند.

جمع‌بندی نهایی

پالایشگاه‌ها و پتروشیمی‌ها هر دو ستون اساسی زنجیره ارزش نفت و گاز هستند، اما نقش متفاوتی دارند. پالایشگاه‌ها نفت خام را به سوخت و فرآورده‌های میان‌دستی تبدیل می‌کنند تا انرژی و خوراک اولیه صنایع تأمین شود، در حالی که پتروشیمی‌ها این مواد را به محصولات شیمیایی و با ارزش افزوده بالا تبدیل می‌کنند که در زندگی روزمره و صنایع مختلف کاربرد دارند.

همکاری نزدیک این دو صنعت باعث می‌شود که محصولات نهایی با کیفیت بهتر و تنوع بیشتر تولید شوند و اقتصاد کشور از مزایای آن بهره‌مند شود. به‌طور خلاصه، پالایشگاه‌ها انرژی و خوراک پایه را فراهم می‌کنند و پتروشیمی‌ها با استفاده از این منابع، ارزش افزوده ایجاد می‌کنند و مسیر رشد پایدار صنعتی و اقتصادی را هموار می‌سازند.

امیدوارم در این مطلب توانسته باشیم، تفاوت پالایشگاه و پتروشیمی را بخوبی بیان کنیم.

منبع: پیلار تجارت

حل مشکل رسوب گذاری در رزین‌ها با اروزیل فسیل
۲۰ فروردین
رنگ و رزین

حل مشکل رسوب گذاری در رزین‌ها با اروزیل فسیل

خب بیایید با یک مثال از دوران مدرسه این مطلب شروع کنیم. احتمالاً شما هم آزمایش آب و شن را که در کتاب علوم سوم ابتدایی بود را به یاد دارید، یک ظرف که مخلوط آب و شن بود را تکان می‌دادیم و بعد از دو دقیقه شنها در انتهای ظرف تهنشین می‌شدند. جالبه بدانید همین آزمایش ساده که ما در بچگی انجام می‌دادیم در صنعت هم رخ می‌دهد ولی با هزینه‌های سنگین و میلیونی! مثالا رسوب رزین توی خط تولید مثل یک کابوس برای تولیدکننده می‌ماند.

ساده بخواهم بگم ؛ رسوب رزین باعث می‌شود رنگدانه‌ها جدا شوند، کیفیت محصول افت پیدا کند و در نتیجه تولید کننده مجبور می‌شود هر هفته خط تولید رو متوقف کند و درست اینجاست که خسارت و هزینه‌ها شروع می‌شود. به قول دکترها بهترین درمان پیشگیری! در اینجا چاره کار یه پودر جادویی به نام اروزیل فسیل که کلی به شما در هزینه ها کمک می‌کند، خب سوال اینجاست که چطوری؟ با ما تا پایان این مطلب همراه باشید تا به این سوال پاسخ دهیم.

رسوب رزین چیست؟

ساده بخواهم بگم، رسوب رزین یعنی ذرات ریز داخل رزین مثلاً رنگدانه‌ها یا پرکننده‌ها که به مرور زمان ته نشین میشوند. دلیل این قضیه هم خیلی ساده است، به خاطر قانون جاذبه ذرات سنگین‌تر از رزین، ته نشین می‌شوند. به عبارت دیگه چون چگالی این ذرات از خود رزین بیشتره و رزین نمی‌تواند اونها رو معلق نگه دارد، خط تولید بهم می ریزد و محصول نهایی ناهمگن میشود و در نتیجه مجبور می‌شویم کلی رزین را دور بریزیم.

طبق تحقیقات علمی که توسال 2023 انجام شده، می‌دانیم که رسوب گذاری سالانه حداقل ۱۵% از رزین‌های تولیدی رو به ضایعات تبدیل می کند. بیایید یه حساب و کتاب ساده بکنیم: اگر خط تولید شما 100 تن رزین مصرف کند، انگار 15 تن آن را مستقیماً تو سطل آشغال ریختید… اگر قیمت هر کیلو رزین را فقط  160 هزار تومان در نظر بگیریم(قیمت رزین در هنگام نوشتن این مقاله) یعنی شما ماهیانه 240 میلیون تومان ضرر پنهان دارید که به این هزینه های توقف خط تولید و نارضایتی مشتری‌ها هم اضافه کنید. اگر با شما راحت باشم باید بگم که دارید پولتون را آتش می‌زنید!

اروزیل فسیل چیست و چگونه مشکل رسوب گذاری حل می‌کند؟

فوم سیلیکا یا اروزیل فسیل (Erosil Fossil) یک نانوذره سیلیس است که از تخریب ترکیبات سیلیکات حاصل می‌شود. این ماده به شکل یک پودر سفید بسیار سبک و نازک ظاهر می‌شود(به اندازه ۱/۱۰۰ موی انسان!). اروزیل فسیل به دلیل ویژگی‌های خود به عنوان یک تقویت‌کننده، ضخامت‌دهنده و جلوگیری‌کننده از رسوب در محصولات مختلف شناخته می‌شود.

ساده بخواهم بگم در واقع اروزیل فسیل یک شبکه سه بعدی درست می‌کند که ویسکوزیته رزین بالا می‌برد و ذرات سنگین را معلق می‌کند، درست مثل یک تور نامرئی ذرات رو نگه میدارد و اجازه نمی‌دهد تا ته نشین شوند. بنظرم گفتن یک تجربه شخصی که در پروژه های صنعتی بدست آوردم، خالی از لطف نیست.  شما با پاشیدن فقط  ۰.۵% اروزیل فسیل توی رزین، نه تنها رسوب رو نابود میکنید، بلکه هزینه های شما هم تا ۳۰% کم می‌شود.

خرید اروزیل فسیل 200 چین

بیایید یه مثال واقعی برای شما بزنم. من سه سالی هست که به بعضی از شرکت‌هایی که با مواد شیمیایی سروکار دارند مشاوره می‌دهم. همین پارسال بود که یکی از شرکت‌های رنگسازی پیش من اومدند و مشکلشون این بود که رنگ‌های پایه رزینی که تولید می‌کردند بعد از یک هفته رسوب می‌داده و حسابی صدای مشتری‌هاشون در آورده بود. بعد از تست‌های آزمایشگاهی به آن‌ها گفتم: ۰.۸% اروزیل فسیل به فرمولاسیون اضافه کنید. بدون اغراق میگم که بعد از 3 ماه 95% رسوب گذاری کاهش پیدا کرده بود. اینجاست که علم حرف اول و آخر میزند.

چطور از اروزیل فسیل توی خط تولید استفاده کنیم؟

قبل از اینکه این مبحث شروع کنم، لازمه به شما بگم که هر شرکت و حتی محصولی فرمولاسیون تولید خودش را دارد و چیزی که من دارم در اینجا با شما به اشتراک می‌گذارم، فرمولاسیون عمومی اضافه کردن اروزیل فسیل به محصولات رزینی می‌باشد.

۱. میزان مصرف: بین ۰.۲% تا ۱% وزن رزین باید استفاده شود (میزان دقیق بستگی به چگالی ذرات داره).
۲. مخلوط کردن: حتماً از میکسرهای دورکند استفاده کنید تا ذرات اگلومره نشوند!
۳. تست کنترل کیفیت: بعد از ۲۴ ساعت، یه نمونه بردارید و ببینین رسوبی وجود داره یا نه.

اگلومره (Agglomerate) یعنی چی؟

به زبان ساده بخواهم بگم اگلومره زمانی رخ می‌دهد که ذرات ریز (مثل پودر اروزیل) به هم میچسبند و کلوخه های درشت تشکیل می‌دهند.

سوالات متداول (FaQ)

رزین ما شفافه، آیا استفاده از اروزیل فسیل(فوم سیلیکا) محصول ما را تیره نمی‌کند؟

اگر رزینتون شفافه، از گرید خاص اروزیل (مثل Aerosil ۲۰۰) استفاده کنید تا کدر نشود.

آیا استفاد از اروزیل فسیل در برخی از محصولات که قیمت پایینی دارند، مقرون به صرفه است؟

بله، قیمت هر کیلو اروزیل شاید بالاتر از افزودنیهای معمولی باشه، اما با کاهش ضایعات و افزایش کیفیت، در کمتر از ۶ ماه هزینه هاتون جبران می‌شود.

اروزیل فسیل برای رزین‌های حساس به دما هم مناسب است؟

بله، حتی توی رزین های اکریلیک که فقط تا ۸۰ درجه حرارت می‌بینند هم کاملا پایدار میماند.

اروزیل فسیل از کجا بخرم؟

پودر اروزیل فسیل چینی را می‌ توانید مستقیماً از شرکت بازرگانی پیلار تجارت که وارد کننده این افزودنی شیمیایی از کشور چین می‌باشد، تهیه کنید.

نویسنده: بهروز زرقانی

123›»